Ik zie en hoor de draaiende ogen en hopeloze zuchten van West-Vlaamse lezers virtueel door mijn scherm priemen. Maar deze keer heeft het geografisch-niet-zo’n-groot-licht-Mrs. Teaspoon wel gelijk! Stad Kortrijk ligt aan de zee, meerbepaald in Oostende.
Na een dagje fietsen van de ene naar de andere Beaufort-bezienswaardigheid zoeken we voor onze 11-koppige groep schilders en kunstliefhebbers een plaats in een waaier van Oostendse horeca. Ondanks de crisis zitten de resto’s goed volgeladen en duurt de zoektocht langer dan verwacht. De voeten gaan steeds trager en plots staan we stil voor een ultrakorte menukaart. “Friet met mosselen? Iedereen akkoord?”
Om de kortheid van de menukaart te bewijzen.
Enkele weken na ons bezoek herinner ik ze nog prima.
Voorgerecht: Garnalen of Vissoep
Hoofdgerecht: Tong met friet, Mosselen met friet, Pladijs met friet, Pladijs met garnalen en friet of Steak met (met lookboter of champignons) en friet
Ariane: “Mosselen, met friet!”
Serveuse: “Er zijn geen mosselen”
Wim: “Duvel”
serveuse: “Hebben we niet, enkel Maes”
Michael: “Cola”
serveuse: “Hebben we niet, enkel limonade”
Na wat zoeken wat ze wél hebben in hun voorraadkasten wordt er wijn, water, steak en vis besteld… met friet. Het interieur is zalig fout. Net alsof je bij je grootmoeder in de living zit. De pot mayonaise staat vooraan in het restaurant en de serveuse schept gulle scheppen in kommetjes die ze al meteen op onze tafel komt zetten. De fles wijn krijgen we tesamen met de flesopener en een aantal glazen. Bestek wordt rondgedeeld zonder al teveel gène. De no nonsense mentaliteit is leuk en we kunnen er goed om lachen.
Ook het eten smaakt lekker en eerlijk. De steak is goed gebakken, de champignons vers en de frieten zijn dik. De mayonaise is hoogstwaarschijnlijk zelf gemaakt en valt bij onze devoslemmens-liefhebbers wat minder in de smaak. Volgens Wim kan je met deze mayonaise schilderen. Daar hebben de schilders onder ons meteen oren naar.
Recept om te schilderen met mayonaise:
Men neme een tube olieverf en ene kom mayonaise (liefst dus deze die hier op tafel werd gezet). Men menge de twee substanties onder elkaar. Men verkrijge een “verf” die kan gebruikt worden op waterbasis…
Eens buiten ligt de zee slechts enkele meters verder. Zo zie je maar, Kortrijk ligt aan de zee!
De veelbelovende verhalen van The Clumsy Chef deden me al watertanden: “Het is de zee op je bord!” Met die ingesteldheid gingen we op zoek naar een ideaal plekje om deze zeevruchten te degusteren. Honfleur, een ultragezellig, romantisch en idyllisch havenstadje bleek de perfecte enscenering. Rond de haven krioelen de toeristen op de vele terrasjes en fruits de mer schuiven er aardig naar binnen.
Le Pti’ Bistrot d’Honfleur heeft geen zicht op de bootjes maar wel een leuk, roze interieur en een aantrekkelijk menu voor 20 euro.
Fruits de mer
Lamsbout met ratatouille
Dessert van het huis of kaas
Bij het voorgerecht lag dus “de zee op mijn bord”. Goed, laat ons zeggen dat ik de zee toch maar laat waar ze ligt. Oesters, slakken en schelpjes horen kennelijk niet meteen thuis in mijn mond. Onze Clumsy Chef dacht daar wel anders over en met het sop tot achter zijn oren schranste hij ook mijn bord mee leeg.
Maar oh, wat een hoofdgerecht!
En het desert bracht me al helemaal van de wijs. Waardoor ik een foto vergat te nemen…
Eerst en vooral: een wreed gelukkig 2009 toegewenst, boordevol lekkers en met een goede gezondheid en meer van dieje zever. Goede voornemens van Clumsy? De meest voor de hand liggende is natuurlijk hier op een net iets regelmatiger basis het een en ander achterlaten. Nu, aangezien dat dat er toch niet van komt, laat ik het maar achterwege en schieten we meteen uit de startblokken voor 2009.
Op oudjaar stonden hier cocquilles op het menu. Gezien het aantal schelpen in de verpakking niet in verhouding stond met het aantal genodigden, had ik nog twee exemplaren over. En wat vond ik in de diepvries? De restanten van deze klepper, waarmee ik al sindsdien van plan was een risotto van te maken. 1+1 is 2, dus aten we zonet risotto met zeevruchten. Zo was onze frigo ook meteen leeg. Kwestie van het jaar goed te beginnen.
Recept voor twee diepvriesfretters:
150 gram arboriorijst
1 stengel selder
1 sjalotje
1 teentje look
visbouillon (in dit geval dus de overschot van de zarzuela)
Beetje witte wijn
zeevruchten (bij ons wat scampi’s en twee in kleine stukjes gesneden sint jacobsschelpen. Ook lekker: mosseltjes, inktvis, andere schelpen)
Handvol diepgevroren erwtjes (hadden we gewoon ook nog liggen)
Neem een ruime pan en stoof er de fijngehakte look, sjalot en selder in. Doe er vervolgens de rijst bij die je even bakt en vervolgens blust met een geut witte wijn. Giet er nu beetje bij beetje van de opgewarmde bouillon bij en laat die telkens helemaal al roerend intrekken vooraleer je een volgende lepel toevoegt. De rijst is klaar als hij beetgaar is. Bouillon tekort? Doe er dan gewoon wat warm water bij tot de rijst gaar is.
Kuis ondertussen je zeevruchten en bak apart. Gebruik je cocquilles: snij die dan rauw in kleine stukjes. Niet op voorhand bakken maar zo bij de rijst doen met de andere zeevruchten en schelpen. Afkruiden met peper en eventueel zout (de zeevruchten zijn normaal gezien op zich al zout genoeg) en warm eten. Smakelijk!
Ik weet ook niet waar het precies gebeurd is, maar het heeft ongetwijfeld iets te maken met die mensen waar al eens naar wordt verwezen als geitenwollensokken of gezondheidsterroristen. Maar ergens onderweg tussen de seksuele revolutie en de beurscrash van 2008, is het gaan getuigen van slechte smaak om een lekker stuk vlees tussen de tanden te duwen. Wat nog niet eens zo lang geleden gold als een absolute topper, iets waar een goede zondag onmogelijk om heen kon, de crème de la crème van de gewone mensenkeuken – jawel, ik heb het over een lekker stevig, sappig en liefst nog wat voorzichtig bloedend stuk vlees – wordt nu steeds meer met een scheef oog bekeken. Ook door – en het doet me wat pijn om het te zeggen – ondergetekende. Steeds meer besluipt me een schuldgevoel ter grootte van een kleine natie als ik in de winkel mijn ogen laat glijden over de cote-àl’oskes, biefstukken en t-bones, genoegzaam geheten: het steviger werk.
Waarom toch? Sinds wanneer maak ik me zorgen om mijn ecologische voetafdruk? En als dat dan toch moet, waarom kies ik dan niet voor kangoeroe (er zijn er toch genoeg) of bison (laat stukken minder scheten dan een reguliere koe)? Nee, ik snap het niet goed meer. Om een of andere reden raak ik verontrust bij het vooruitzicht van een fantastische steak. En ik vind dat niet leuk. Dus eet ik vanavond in de Quick. Zoek zelf maar de logica uit.
De herfst is in het land. Half de bevolking loopt te niezen als een eland allergisch aan kerstmannen, de andere helft geniet van vallende blaadjes, kleurige wereld en heerlijke champignons. En Clumsy, wel, die smacht naar stoofpotten allerhande. En de spits wordt afgebeten door niets minder dan the one, the only, the original: stoofvlees!
De basis: vlees, vocht en bindmiddel. Voeg daarbij the secret ingredients (*duivelse lach*) en je bekomt een unieke schotel die generaties aanspreekt, perfect past bij lekkere frieten en je innerlijke mens wapent voor de kille avonden die ons nog te wachten staan. De geitenwollensokken melden zich zo aan.
Ik ben een redelijke cava mens, dus ik ben niet te bescheten om jullie mijn recept te geven. Vooral ook omdat ik er nog geen echt benul van heb of het een hit wordt. Het stoofvlees staat namelijk nu nog te pruttelen en wordt morgen geproefd door mijn goede vriend, Fré. En ook al kan je het tegendeel vermoeden, deze jongen is een moeilijke eter…
Gelukkig ken ik de brave knul al even en weet ik ook wat voor spek z’n bek lust. Het soort dat het beste haalt uit hop, gerst en water. Wink wink, notch notch. Nu, behalve een stevige pater, heb ik er ook mijn eigenste geheime ingrediënt in geflikkerd. Jawel. Oma’s overal ter wereld: be afraid! Be very afraid... Want ik heb speculaaspasta and I’m not afraid to use it!
Now let’s get cooking!
Nodig voor 2 hongerige baardapen: 500 gram stoofvlees, 1 ui, onbestemd aantal Westmalle Dubbels (een mens moet ook iets drinken voor/bij/na z’n eten), goei boter, bloem, 1 boterham besmeerd met goede mosterd, 2 laurierblaadjes, 4 kruidnagels, peper en een forse eetlepel speculaaspasta.
Recept: Laat de boter smelten op een zacht vuurtje en bak de ajuin glazig. Draai het vuur de hoogte in en bruin het stoofvlees. Als het vlees lekker bruin is, strooi er dan een lepel gladde bloem over, roer goed om en blus met 1 Westmalle. Ontkurk een tweede, schenk in met Liefde en geniet. Niet te lang want je wil de saus nu kruiden met wat laurier, kruidnagel en stevig wat peper. Als de boel goed pruttelt, leg er dan een boterham besmeerd met mosterd bij, draai het vuur laag, leg een deksel op de pan en laat op een laag vuur pruttelen terwijl je het af en toe omroert. Doe er – als je de tijd ervoor rijp vindt – nog een goede lepel speculaaspasta bij en laat nog een klein uurtje verder pruttelen. Draai het vuur uit en ga slapen. Morgen heb je fantastisch stoofvlees! En als je niet op let met die Westmalles, een kater op de koop toe… (Nu, de kater ben ik zeker van. De goedkeuring van mijn tafelgenoot daarentegen…)
Ok, dames en heren, hier is ie! De numero uno, the number one, het neusje van de zalm, le plat préféré van onze keuken. Wij leerden het kennen via het derde boek van personal Jesus Jamie Oliver, Happy Days met The Naked Chef. Die knul leerde het op zijn beurt kennen op z’n (voel je ‘m komen?) huwelijksreis ergens in de buurt van Napels.
En ja, er zit dus een kreeft in. En mosselen, inktvis, scampi’s. Nee, niet goedkoop dus. But it makes girls go:
Dus het is zeker de moeite waard om het te maken. Wegens financiële crisissen, de nog steeds ergens vaagweg bestaande hoop om ooit een echt stenen huis te bezitten en het feit dat goed diepgevroren ook niet slecht is, hebben we dit tot nu toe enkel met diepgevroren kreeft, scampi’s en inktvis gemaakt. Maar het is de ambitie om zodra we eens echt iets te vieren hebben, dit met puur verse ingrediënten te maken. Het is nu al met stip het lekkerste wat ooit uit onze oven rolde, en we mogen niet stoefen, maar dat wil ondertussen toch al wat zeggen. Dus haal die sok van onder de matras, en gaan met die banaan -eu, kreeft… Het is het echt waard!
Recept voor 2 verliefde zieltjes: (JAMIE OLIVER, Happy Days met The Naked Chef, 2001)
1 gekookte kreeft, 2+1 dikke teen gehakte knoflook, 1 verse rode spaanse peper zonder zaadjes en fijn gesneden, 1 blik gepelde tomaten in blokjes, boter, olijfolie, 250 gram gekuiste mosselen, 100 gram inktvis in ringen, 100 gram gepelde scampi’s, 250 gram al dente gekookte spaghetti, 1 hand grof gehakte verse bladpeterselie en marjolein, 1 geklutst ei.
Begin met je kreeft: mep ‘m open, haal er al het vlees uit en scheur het in kleine stukjes. De schelpen sla je met een deegrol, hamer of wat dan ook fijn. Stoof in een pan 2/3 van de knoflook en de helft van je rode peper aan in wat olie. Als ze glazig zijn geworden, doe er dan de kreeftschalen bij en bak ze eventjes aan. Doe er het blik tomaten en een half glas water bij en draai het vuur laag. Laat de boel minstens een uur sudderen, kruid met peper en zout naar smaak en giet het dan door een fijne zeef en zet opzij.
Warm de oven voor op 180°. Laat in een pan wat boter smelten en fruit er de rest van de knoflook en peper in. Draai het vuur daarna hoog en voeg er de garnalen, inktvis en mosselen aan toe. Laat enkele minuten koken tot alle mosselen open zijn en gooi eventueel de ongeopende mosselen weg. Schep de pasta door de tomatensaus en zeevruchten zonder al te veel van het vocht ervan mee te nemen. Roer alles door elkaar en doe er de marjolein en peterselie bij.
Et maintenant, pour la piece de résistance: neem een ovenschaal en leg er een groot stuk ovenpapier op, twee keer zo groot als de ovenschaal. Leg de pasta in het midden en vouw het papier dubbel. Smeer de randen in met wat van het geklutste ei en plak het papier toe. Zet in de oven tot de stoom het pakket opblaast. Haal uit de oven, zet het voor de neus van je geliefde, scheur het pakje open en geniet!
Haha, hoera, jippie en jee! De Jamie-loze periode is achter de rug en man, hebben we dat gevierd! Met de fijne nazomer die we in september alsnog mochten genieten, kon Clumsy zich nog eventjes helemaal laten gaan met de Italiaanse gerechtjes die van Mijnheer Oliver een halfgod maakten a la casa Clumsy-Teaspoon. Zeevruchten a gogo dus, en daarvan wil ik er nog snel twee met jullie delen. Vandaag eentje voor als het relatief snel moet gaan en morgen iets voor de zondag. In het begin van de maand… Maar dat is voor morgen.
Vandaag wil ik het hebben over octopussy! Glibberige wezens die vooral gekend zijn als leveranciers van ouderwets schrijfgerief, hier beter bekend als jummie-er dan Evi Hanssen vóór ze zich liet vol steken door die nitwit. Je kan ze – ook in de Aldi, ja – kopen in de diepvries, maar ik daag jullie uit om ze eens vers aan te schaffen. Ze zijn bijlange na niet meer zo duur als je zou vermoeden en het resultaat is toch heel wat lekkerder. Nadeel: het is een gedoe. Heb je een echt goede visboer: vraag hem dan zelf de boel in ringetjes te snijden. Hou je van een uitdaging:
Voor de rest is dit het spreekwoordelijke stukje taart. Nog een tip om je inktvis nooit te doen mislukken: bak ze ofwel op een heel hoog of een heel laag vuur; anders worden ze zo smakelijk als een gekruide rubberen binnenband.
Recept: (naar: JAMIE OLIVER, Jamie’s Italy, 2005)
Nodig voor 4 disgenoten: 1 fijngesneden knol venkel (hou de groene topjes bij), 2 tenen knoflook in plakjes (of meer *grijns*), 2 theelepels geplette venkelzaadjes, een groot glas witte wijn (een tweede als je dorst hebt), 1verse spaanse peper zonder zaadjes en in reepjes gesneden, 4 inktvisjes in ringen gesneden en de tentakels op z’n geheel gehouden, pasta, zout, peper, olijfolie, bladpeterselie en limoenschil (die laatste twee had ik niet bij de hand en het ging best ook lekker)
Zorg ervoor dat je alle ingrediënten op voorhand hebt gesneden, dan kan je beginnen koken als een echt Piet, Jeroen of Jamie. Of Herwig, maar dat willen we niemand aandoen…
Zet een grote pan op het vuur en bak er de look, venkel en venkelzaadjes in wat olijfolie. Zijn ze glazig: draai het vuur dan ongemeen hoog en gooi er de wijn, spaanse peper en inktvis bij. Blijf roeren tot nog de helft van het vocht overblijft. Zet het vuur nu laag en laat de boel rustig sudderen terwijl je de pasta kookt.
Giet de pasta af maar bewaar een beetje van het water. Gooi de pasta en inktvis samen, roer het goed door een en proef gerust eens of de smaak goed zit. Werk af met het groen van je venkelknol en de peterselie. Als de boel te plakkerig is, kan je nog altijd een beetje van het kookvocht bij je pasta doen. Verdeel de nest over vier borden, doe er wat limoenschil over en serveren maar!
De Meesterkoks van België presenteerden deze week naar aanleiding van de Week van de Jongeren hun kunnen aan een duizendtal jonge fijnproevers. De vraag of ik graag mee ging dineren in een toprestaurant werd uiteraard met een absolute “ja” ontvangen. Daarom even tussen haakjes: Dankjewel Elien voor de uitnodiging! Daarenboven kwam het vrolijke nieuws dat de overheerlijke 4-gangenmenu me maar 35 euro ging kosten en dat allemaal omdat ik nog (net) geen 25 ben.
Samen met vier enthousiaste proevers schoven we benieuwd naar al dat verfijnds onze voeten onder tafel in Restaurant Meerdael in Blanden nabij Leuven. Het menu verliep als volgt:
Mousse van patrijs
Schartong vergezeld van fijne groentjes en een crème van boschampignons
Lamskroon met auberginepuree, gegrilde kerstomaatjes en aardappelpannenkoekjes geserveerd in een sausje van citroentijm
Chocoladetaartje met chocoladesorbet rustend in een zoete saus van steeltjespeper
Al konden de vriendelijke gastvrouwen het nog veel mooier aankondigen, het klinkt lekker, niet? Aan alle jonge keukenprinsessen en kasserolhelden: hou deze jaarlijkse traditie in het oog, het is een ware aanrader!
