Op het vuur: niet-zo-heel-erg-geheime tomatensaus

De al dan niet aandachtige lezer heeft het misschien al gemerkt: Clumsy heeft iets met tomatensaus. En waarom ook niet? Het is klaar voor je mamma mia kan zeggen, is gezond en met wat pasta en scampi’s of inktvis bereidt zelfs de grootste keukenkluns een classy snelle maaltijd. Ideaal dus als je in de week snel iets moet maken, geen inspiratie hebt en toch lekker wil eten. Of als je dat prachtig nieuw lief wil bewijzen dat je best wel iets kan in de keuken.

 

 Vergis u overigens niet: dit soort recepten is in bepaalde middens goud waard. Elke Italiaanse mamma maakt haar eigen tomatensaus en beschermt het recept met have, goed en als het moet bloed- en eerwraak. Bij gebrek aan have, goed, wraak- en eergevoelens; deel ik mijn versie van dit recept met plezier aan de mensheid. Ik hoop dan ook dat jullie ervan kunnen genieten.

 

Recept:

Nodig: tomatenblokjes uit blik (als je tijd teveel hebt, mag je natuurlijk ook tomaten pellen, ontpitten en in blokjes snijden), sjalotje, look, verse kruiden (tijm, oregano, basilicum, marjolein, wat je maar hebt), olijfolie, peper, zout, chilipoeder, rode wijn azijn.

Snipper je sjalot (ik gebruik soms ook een gewone ui of een rode ui, hangt er van af wat we nog liggen hebben) en look. Warm wat olie op in een sauspan en laat die twee glazig worden. Voeg er dan de tomaten aan toe, samen met de kruiden (als je basilicum gebruikt, hou die nog even apart). Je kunt de kruiden er zo inflikkeren of er een bouquet garni -voor de leek: een busseltje - van maken: kies maar. Kruid verder met wat peper en zout en een klein beetje chilipoeder. Breng dat geheel aan de kook en als het goed pruttelt, giet er dan een klein geutje rode wijnazijn bij. Als die verdampt is, mag je het vuur wat lager draaien. Laat de saus nu nog wat inkoken terwijl je de pasta kookt en je scampi’s of inktvis bakt en je hebt een heerlijke tomatensaus. Doe er je basilicum pas helemaal op het eind bij, anders kookt die en dat is niet zo mooi noch lekker. Smakelijk!

Ook lekker: Doe er wat room bij en je krijgt een heerlijke tomatenroomsaus. Zwarte olijven voor een griekse toets, lekker met lam. Of nog wat meer chilipoeder als je houdt van pikant. Of geraspte parmezaan als je er een cheesy sausje van wil maken. Je kan er echt alle richtingen mee uit.

Is getekend: The Clumsy Chef

Op het vuur: Hamburgers, een instituut?

Nu we het toch hebben over caloriebommen en Amerikanen, waarom dan niet meteen over hamburgers? Ik las onlangs in Ché (u weet wel, dat boekske dat u koopt ‘voor de artikels’ om vervolgens te beseffen dat de naaktfactor toch beduidend onder uw verwachtingen scoort en u alsnog de artikels gaat lezen) dat hamburgers een ondergewaardeerd Amerikaans instituut zijn. En dat een echte hamburger geen uitstaans heeft met wat ze bij McDo en collega’s verpatsen. Goed zo.

Ik heb iets tegen Amerikaanse instituten. Ze doen me iets te vaak denken aan fundamentele christenhonden en “In America, everything’s bigger ” (behalve het gemiddelde IQ) -toestanden. En aan scholen die iets willen doen voor de veiligheid van hun leerlingen door de leerkrachten wapens te laten dragen. (Echt waar, Dumfuckistan: ik heb de oplossing voor jullie problemen met vuurwapens: verbied ze) Nee, Amerika, niet mijn favoriete land.

Aan de andere kant: ze hebben ons ook mooie dingen geschonken. Wat zou de hedendaagse cinema zijn zonder Hollywood? Europa zonder landing in Normandië? Mijn (en die van vele andere mannen én vrouwen) fantasieën zonder Angelina Jolie? Juist ja, niet vet veel. Dus wil ik die hamburgers nog een kans geven. Vooral als ik er m’n eigen ding mee mag doen.

Dus Amerika: bedankt voor de burgers en Angelina. Hou het daarbij, gooi uw kernarsenaal overboord, doe gewoon en we worden allemaal dikke - no pun intented- vriendjes.

Recept:

Nodig: gehakt, sjalot, parmezaan, eieren, broodkruim, peper, zout, sla, tomaten, jonge kaas, mosterd, broodjes.

Ik heb voor dit recept het gehakt gemengd met een gesnipperd sjalotje, geraspte parmezaan, wat eieren, peper en zout en broodkruim.  Je kan hiermee doen wat je wil: champignons, gekookte worteltjes, geraspte courgette: go wild. Zorg er gewoon voor dat je iets kan fabriceren dat stevig blijft.

Bakken: je hebt hier opnieuw verschillende opties. Heb je een bbq of goede grill: gewoon daarop gooien en wachten. Geeft waarschijnlijk het beste resultaat. Wij hebben gekozen om de hamburgers eerst te koken in wat bouillon en te bakken in een pan. Zo zijn ze perfect doorbakken en sukkel je niet met aangebakken restjes. Je kan ze tenslotte ook gewoon bakken in een pan, maar dat is ietsje moeilijker en voor je het weet eindig je met gehavende burgers. Draai je hamburger sowieso maar 1 keer om. Zo krijg je het beste resultaat. Voor cheesburgers: als je de hamburger gedraaid hebt, leg er dan een plakje kaas op terwijl ie nog in de pan ligt. Zo smelt je kaas net genoeg voor je de burger naar binnen werkt.

Broodje: hierover zijn volledige bibliotheken volgeschreven. Mrs. Teaspoon zweert bij een lekker ouderwetse pistolet omdat zij haar hamburgers liefst heeft “zoals op de markt”. Anderen eisen een sesambroodje zoals in het frituur. Ik hou wel van zachte ovenbroodjes. Kies vooral zelf.

Groentjes: Hier geldt opnieuw de stelregel “kies vooral zelf”. Ik hou het zelf liefst zo simpel mogelijk: sla en tomaat. En omdat ik er zin in had: rucola en kerstomaatjes. Lekker verfijnd.

Saus: goede mosterd. Met bollekes in. Niets anders. Sorry.

Is getekend: The Clumsy Chef

Tussendoor: Michael Phelps eet…

maar liefst 10.000 calorieën per dag. Dat is vijf maal meer dan de gemiddelde man. Goed dat die knul ook elke dag een paar lengtes zwemt of hij zou er zo slank niet uit zien.

Voor wie het wil weten: 10.000 calorieën, dat is:

Ontbijt: drie eiersandwiches met kaas, tomaat, sla, gebakken ui en mayonaise, drie chocolade pannenkoeken, een omelet van vijf eieren, drie met suiker verrijkte sneden Franse toast, een kommetje maïspudding en twee koppen koffie.

Lunch: een halve kilogram verrijkte pasta, twee grote ham- en kaassandwiches met mayonaise en energiedrankjes. 

Avondmaal: een halve kilogram pasta, soms met een carbonarasaus, een grote pizza en meer energiedrankjes.

Volgens mij is dit eetpatroon op zich al een gouden medaille waard. Op eentje meer of min moet die gast toch niet kijken…

Bron: De Standaard

Is getekend: The Clumsy Chef

Keukenpoëzie: Vorkie en mes

Samen onder de pannen

Samen aan de fles

Zingend in de keuken

Vorkie en mes

 

(F. Eerhart)

Op het vuur: Slaatje Leterme

Voor wie de laatste jaren op Mars vertoefde: onze premier (allez, nu toch nog) heeft iets met geiten. Een feit waar de Geert Hoste’s van deze wereld al veel te veel flauwe moppen over hebben getapt. Dus dacht ik: ”Die mens kan wel een hart onder de riem gebruiken, waarom noem ik eens geen gerechtje naar hem?”. En laat dat moment nu net samenvallen met het terugvinden van een lekkere rol geitenkaas.

Dit is het resultaat: een slaatje met waterkers (lekker Vlaamsch, niet?) en geitenkaas. De balsamico geeft het allemaal een zuiderse toets en het ei ligt er heerlijk op te druipen. Meneer Leterme, misschien vindt u hierin 5 minuten politieke moed lekker eten.

Recept:

Nodig voor 2 porties goed bestuur: busseltje verse waterkers, 2 tomaten, 2 plakjes lekkere gerookte ham, 4 boterhammen om te toasten, geitenkaas en 2 kakelverse eieren.

Was de waterkers en snij de harde stelen af. Snij de tomaten in blokjes en meng ze met een lepel zonnebloemolie onder de waterkers. Rooster de ham onder de grill tot die lekker knapperig wordt. Schik de waterkers op een bord, leg er een plakje van de geroosterde ham op en schik daarop twee toastjes met daartussen enkele plakjes geitenkaas. Grill de geitenkaas ook gerust effe mee, dat is gewoon lekker. Op de bovenste toast kan je nog een gepocheerd ei kwijt. Een tip om handig eieren te pocheren: leg een stukje plasticfolie in een koffietas en giet daar je rauwe ei in. Vouw het pakketje dicht en gooi het zo vier minuutjes in kokend water. Daarna kan je het eitjes makkelijk uit de verpakking halen. Geen gedoe dus met kapotte en mislukte eieren! Het bord kan je afwerken met wat balsamico. En het kan niet moeilijk zijn om dat mooier te doen dan ik deed…

Is getekend: The Clumsy Chef

Tussendoor: Met uw poten van mijn lief, Janssens!

Gelezen in de zomerse interviewreeks ‘Tussen Hemel en Hel’ van Humo: Kevin Janssens, ook gekend als meneer Natalia en volgens sommigen de Vlaamse Robert DeNiro (WTF?) wil van grond met Mevrouwtje Theelepel, Mrs. Teaspoon dus. Niet dat ik nogal territoriaal ben ingesteld maar…

 

POTEN AF, MAAT!

 

Uw lief mag altijd eens komen solliciteren naar een plaats in onze sponde na een intensieve lessenreeks dictie, maar gij blijft best ver uit de buurt of ge gaat koeken vangen! Mensen die Kevin heten verdienen trouwens geen prachtmadam gelijk Mrs. Teaspoon… Capice?

Is getekend: The Angry Clumsy Chef

 

PS: ‘t Is maar om te lachen he, Kevin… maar waag het u toch maar niet.

Op het vuur: Spaghetti met tomatensaus en worstjes.

Als Mrs. Teaspoon de recepten uit haar kakschool-jaren hier tussen zwiert, kan er geen twijfel over bestaan of ik mag net hetzelfde doen. Voor sommige kinderen is het feest als er frietjes op het menu staan, de koekendoos openstaat of oma zich weer eens verstopt had achter een berg snoepgoed, als mama Clumsy dit op tafel zette, ging bij Clumsy en zus Clumsy het dak er onherroepelijk af. We waren zelfs bereid eindelijk de armen uit de mouwen te steken! Het gras afgerijden, onkruid wieden, kamer opruimen: het ging allemaal een stuk vlotter als we wisten dat de belangrijkste voedingswaarde van het middagmaal uit een blik Zwan-worsten kwam. Gezond? Hell no. Lekker? Ik kijk smachtend uit naar avonden dat ik alleen moet eten om dit toch nog eens klaar te maken. Want zoals het hoort met dit soort gerechten: je lief lust het niet. Echt waar, wat je lekker vond als kind; je al dan niet inwonende partner moet er niets van weten. Ik trek m’n neus op bij de zoete brij die ze zob vereert, zij gaat over haar nek als ze nog maar denkt aan een tomatensaus zoals die hier wordt gefabriceerd. Gelukkig moet ze af en toe een naar een kapper die blijkbaar enkel ’s avonds werkt…

Recept:

Nodig voor een viertal hongerige belhamels: spaghetti, melk, boter, bloem, blik tomatenconcentraat, blik zwan-worstjes (En niets anders dan Zwan zeg ik u!)

Kook de spaghetti. Maak dan een gewone witte saus: laat de boter smelten in een pot, doe er een eetlepel bloem bij en roer goed door elkaar. Doe er dan beetje bij beetje de melk bij tot je een gladde saus hebt. Flikker er nu het blik tomatenconcentraat en de worstjes bij die je eerst vakkundig in korte stukjes hebt gesneden. Draai alles door de pasta en maak je klein mannen gelukkig!

Is getekend: The Clumsy Chef

Bezocht: MuseumCafé “Cooking meets Art”

Een tijdje terug, zaterdagmiddag, bezocht ik één van de filialen van de beroemde en beruchte Peter Goossens: het MuseumCafé in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten te Brussel. Met pen en papier in de handtas verheugde ik me al op de vrolijke recensie die een bezoek aan een restaurant gelinkt aan topchef Goossens ongetwijfeld oplevert. Helaas.

Het was 12u00. Openingsuren* waren niet te bespeuren en de deuren waren los, dus gingen we binnen. Het assortiment slaatjes in plastic potjes zag er even onsmakelijk uit als een zelfde assortiment in de koeltoog bij Panos, al mocht je voor de gehanteerde prijzen iets beters verwachten… zoals een bord bijvoorbeeld. Goed, doe ons dan maar een dagschotel. Het concept dat Goossens voor het museum uitdokterde serveert dan ook échte Belgische streekgerechten.
Enkele taalproblemen en misverstanden later (de kassier die de verkeerde prijs ingaf omdat hij dacht dat de dagschotel lam was maar er eigenlijk kip op ons bord lag bijvoorbeeld) zaten we in hippe zeteltjes Peter Goossens’ gerecht te verorberen. Lekker, dat geef ik toe. Maar: geen muziekje, de man aan de kassa moest nog glazen afdrogen, de plastic slaatjes werden eindelijk gefatsoeneerd op borden… kortom het klaarzetten van het MuseumCafé begon om pas 12u00. Ookal telde het etablissement intussen ongeveer twintig klanten die een beetje moesten zoeken naar bij wie ze in godsnaam konden betalen voor hun stukje taart en koffie, het personeel ging rustig verder met het klaarzetten.

Wellicht waren we iets te vroeg komen opdagen, dachten we dan. Maar gezien er geen openingsuren hingen, het personeel ons niets zei en ook niemand raar opkeek, veronderstelden wij met hongerige magen dat het er wel open was.
Ik moet ook toegeven dat de vorige keer dat ik er de sfeer kwam opsnuiven, het een pak aangenamer en vlotter verliep. Toen was het tegen tweeën in de namiddag en waren de tafeltjes goed gevuld. Mooie (ter plaatse gemaakte) slaatjes, dessertjes en frietjes in een tipzak schoven vlot over de toog en er waren geen problemen met de bediening.

Deze tegenvaller zal me wel niet weerhouden er nog terug te gaan. Al was het alleen maar om te controleren of  deze minpunten al dan niet een accident de parcours waren. De ligging, het interieur en de naam Peter Goossens heeft het MuseumCafé al mee. Maar moest ik Peter Goossens zijn, zou ik wel strenger toekijken op toestanden zoals ik ze meemaakte die zaterdagmiddag… Een naam hoog houden is niet altijd simpele koek. Werk aan de winkel, Peter!

MuseumCafé
Koninklijk Museum voor Schone Kunsten van België
Regentschapsstraat 3
1000 Brussel

* Openingsuren: van dinsdag tot zondag: 10u00 tot 17u00

Is getekend: Mrs. Teaspoon

Op het vuur: Wrap it up, baby!

Voor wie het nog niet raden kon, The Clumsy Chef is een hippe vogel. Oh jawel, ik ben het type dat zonder verpinken in afgesleten jeans en marcelleke met een overmaatse pilotenbril tegen z’n tronie op een terrasje zit. Yeah baby!

Enfin, dat ik er op zo’n momenten uitzie als een light-versie van Onslow uit Keeping up appearances (we spelen trouwens beiden folkmuziek, Onslow en ik. Hip hé…) doet de hipheidsfactor echter stevig dalen. Richting lichtjes marginaal misschien. Maar dat vinden we niet erg. Want zijn we niet hip, we kunnen wel hip koken! En daarom gooien we het eens in de wraps. Het moeten niet altijd keiremelkstampers zijn.

Voor wie geen flauw idee heeft over wat we het hier hebben: een wrap is een soort opgerolde pannenkoek die je vult met iets. De pannenkoek in kwestie is een tortilla die je in een koekenpan eventjes bakt en dan vult en oprolt. Met wat? Met dit bijvoorbeeld! We vonden deze gerechtjes in een boekje vol wraps, maar hebben er naar goede gewoonte weer ons eigen ding mee gedaan. Heb je nog ideetjes? Laat het ons weten!

Voor de goede orde: dit hebben we gemaakt voor drie personen. De hoeveelheden voelt een beetje mens wel aan.

Wrap met gerookte zalm en spinazie

De eerste wrap was er eentje van het koude type. Je mengt ricotta, wat citroensap, dille en flink wat peper en smeert dat als smeerkaas over je tortilla. Leg er wat gerookte zalm en geblancheerde spinazie (let erop dat ie goed is uitgelekt) op en je kan rollen en smullen!

Wrap met kip curry en champignons

Met onze excuses voor de mindere foto’s, maar er is echt wel kip aan te pas gekomen hoor… Snij een tiental champignongs (ja, ik zet deze schrijfwijze door… West-Vlaming, quoi?) heel fijn en bak ze in een pan. Leg de champignongs opzij en snij een kipfilet in blokjes en bak ze aan in een pan samen met een gesnipperd sjalotje. Giet er een stevige geut room bij en kruid met currypoeder (of currykruiden als je dat hebt. Wat me eraan doet denken dat ik hier dringend eens een receptje voor goede curry moet bijzetten). Doe er de champigngons bij en laat nog even verder sudderen. Draai het mengsel in een tortilla samen met wat fijngesneden ijsbergsla en that’s it!

Quesadilla met champignons

Je kunt natuurlijk nog veel meer aanvangen met die pannenkoeken. In dit geval leg je er twee op elkaar (niet gebakken in de pan) met iets tussen. Het ‘iets’ hier is een kaassaus en gebakken champignongs. Snij wat champignongs in schijfjes en bak ze in een pan. Maak je saus door in een pan wat boter te smelten en er een lepel bloem door te roeren. Roer dat goed door elkaar tot je een gladde massa krijgt. Leng die nu aan met wat melk en laat die, terwijl je roert opwarmen. Als alles goed gaat, heb je nu een eenvoudige witte saus. Gooi er een handvol kaas bij, kruid met peper, zout en muskaatnoot. Dit is je saus, smeer er een tortilla mee in, leg er je champignongs op en strooi er wat fijngesneden peterselie over. Leg er een tweede tortilla op en zet het geheel een vijf à tien minuutjes in een voorverwarmde oven van 200 graden. De boel is klaar als je tortilla beginnen te kleuren. Snij in stukken als een pizza en je hebt weer een lekkere hap.

Is getekend: The Clumsy Chef

Op het vuur: Pasta alla Norma

 

Sicilië, de bal aan de voet van de Italiaanse laars. Een heetgeblakerd eiland, waar men voor een vendetta meer of minder z’n hand niet omdraait. Gelukkig voor ons ook een eiland waar ze weten wat lekker eten is. Een eiland, midden in de Middellandse Zee: mediterraner wordt het zowat niet. Dit recept is niet alleen verdomd eenvoudig om maken, het is ook overheerlijk. Bovendien, voor de veggies hier, volledig vis- en vleesvrij!

Dit recept vond ik - once again - bij Jamie Oliver waarna ik het zelf een klein beetje heb aangepast. Ik weet dat het lijkt alsof we niets anders lezen dan ’s mans kookboeken, maar ik beloof bij deze op mijn plechtig communiezieltje dat er nu minstens een maand niets meer zal verschijnen uit zijn boeken. Hou er alleen rekening mee dat ik een stuk minder katholiek ben dan de gemiddelde siciliaan…

Recept:

Nodig voor 4 zuiderse temperamenten: spaghetti, 2 aubergines, 2 blikken gepelde tomaten, 2 sjalotjes, geperste look, rode wijn azijn, véél olijfolie, verse basilicum, oregano en tijm

Kook de pasta. Snij de aubergines in lange vingers en bak ze in een pan met lekker wat olijfolie en veel oregano. Als ze allemaal gebakken zijn, zet ze dan opzij en maak je tomatensaus. Stoof de ajuintjes en look tot ze glazig zijn, gooi er de tomaten bij en kruid met thijm, oregano, peper en zout. Een het begint te koken, doe er dan een geutje rode wijn azijn bij en voor wie het lust een snuifje pili. Laat het allemaal wat inkoken tot je pasta klaar is. Giet de pasta af en voeg er de tomatensaus, de aubergine en de fijngesneden basilicum bij. Roer alles goed door elkaar en schep het op vier borden. Strooi er wat zachte ricotta over en klaar is kees.

Is getekend: The Clumsy Chef