Op het vuur: Rice, Rice, Baby…

18 02 2011

Eerst en vooral mijn excuses voor de uitzonderlijk mottige titel. Echt waar. Het spijt me. Ik zal het nooit meer doen. Maar voor een keer vond ik ‘m wel lachen. Bon, een pilav. Geen idee wat het betekent of waar het vandaan komt. Iedereen met weergaloze argumenten, is welkom in de comments. Wikipedialinks zijn dan weer minder gewenst.

Het was in elk geval een lekkere bak moet ik zeggen. Weliswaar gemaakt met ander gehakt, wegens iemand aan tafel die niet wild staat van lamsvlees maar desalniettemin geslaagd. Eenvoudig om maken al moet je wel wat ingrediënten in je kast zitten hebben. Aan de andere kant: een uitgebreid kruidenrekje is altijd handig meegenomen. Met mijn excuses ook voor de niet bepaald haarscherpe foto’s. Op het schermpje van zo’n Aifoon ziet het er beter uit…

Nodig voor vier smulpapen (Naar: LEANNE KITCHEN, De slager, 2008)

1 grote aubergine, in blokjes van 1 cm

125 ml olijfolie

1 grote ui, gesnipperd

1/2 theelepel kaneel

1 theelepel komijn

1/2 theelepel korianderzaak

300 gram witte rijst

500 ml kippen- of groentenbouillon

2 tomaten in partjes

3 eetlepels pistachenoten, geroosterd

2 eetlepels rozijnen, geweld in warm water

2 eetlepels fijngehakte koriander

Voor het vlees:

500 gram lamsgehakt

1/2 theelepel piment

1/2 theelepel kaneel

1 theelepel komijn

1/2 theelepel korianderzaad gemalen

2 eetlepels olijfolie

Meng alle ingedriënten voor het vlees en maak ballekes. Bak deze in een pan. Snijd ondertussen de aubergine in blokjes van 1 cm en bak ook die. Haal de aubergine uit de pan en stoof de ui tot die glazig is. Voeg dan de kruiden en de rijst toe. Laat alles even bakken en voeg dan de bouillon toe aan de pan. Laat zonder deksel koken tot de rijst gaar is. Roer de aubergines, pistachenoten, rozijnen en balletjes onder de warme rijst en laat even mee opwarmen. Serveren met versgesneden koriander en de stukjes tomaat die je kort in een pan kan aanbakken. Yummietummy. Sorry. ik had beloofd dat nooit meer te doen.





Op het vuur: Chili con carne, baby!

15 02 2011

Vandaag gelezen: ‘Belgen eten minder vlees’. Los van de ethische en ecologische betekenissen van het bericht deed het me toch even denken aan hoe het eigenlijk bij ons zat. Eten wij minder vlees? Ik denk het niet, nee. Eten we verstandiger vlees? Ik hoop het. Vlees van hier, vlees dat niet de halve aardbol rondreisde. En niet elke dag hetzelfde. Dat zeker. Een week lang entrecotekes van een witblauwke zou ook maar gaan tegen steken. Alhoewel…

Maar we dwalen af. Vlees dus. Lekker en indien een weinig verstandig gekozen ook nog gezond voor jezelf én de planeet. En in deze wintermaanden (sorry, het receptje zit al een tijd te wachten) kan een stevige vleesmaaltijd fameus deugd doen. En dat moet niet altijd moeilijk zijn. En als je er een beetje tijd en liefde insteekt is ie zelfs ronduit verrukkelijk. Het geheim? Vers geroosterde paprika’s. Ja, het is een weinig gedoe. Maar eens je ze zelf gemaakt en geproefd hebt, wil je z’n gepotte broertjes nooit meer op je bord. Ohja, voor de drukbezette mensen: dit is er eentje zonder afwas. 1 pot. That’s it.

Nodig voor 4 wintermagen:

100 gram spek in blokjes

250 gram gehakt (varkens-rund)

1 grote ajuin in ringen gesneden

1 fijngehak teentje look

1 (of zoveel je wil of aankan) rode pepertjes, fijngesneden

150 gram rode bonen (uit blik als je wil, vers geweekt als je tijd hebt. Gebruik je bonen uit blik, best even afspoelen)

2 blikken tomatenblokjes

1 glas rode wijn

2 paprika’s

Fijngesneden bladpeterselie

Zure room en ingelegde groene pepers voor de garnering

Kruiden: ik gebruik een mengseltje uit de winkel met cacao, chili en kaneel. Wreed lekker. Je kan evengoed deze drie er naar smaak bij doen. Schrik niet van de cacao want het is miljaarde goed!

Recept:

Rooster de paprika’s: snij ze in 3 en leg ze met de velkant naar boven onder de grill tot ze zwart zien. Haal ze dan uit de oven en laat ze even afkoelen in een plastic zak. Daarna kan je het vel makkelijk van de paprika’s halen. Snij ze in reepjes en hou ze klaar. Deze gaan op het eind terug in je potje.

Bak het spek en het gehakt in wat vetstof tot ze bruin zien. Draai het vuur lager en voeg de ui, look en pepertjes toe. Als deze glazig zijn, blus je alles met de wijn. Eens de alcohol verdampt is, mag je er de tomaten bij doen. Nu kan je kruiden naar smaak. Wat meer of minder chili, een snuifje kaneel en cacaopoeder, peper en zout. Laat alles nu wat pruttelen en voeg na ongeveer 10 minuten de bonen en de paprika toe. Afwerken met peterselie en serveren met een dot zure room en een groen pepertje als dat je ding is. Smakelijk!

Is getekend: The Clumsy Chef





Op het vuur: Varkensblanquette met courgette en cashewnoten

24 01 2010

Een gelukkig nieuwjaar! En een zalig Pasen. En alvast een gelukkig verjaardag ook. Het nieuwe jaar bracht bij ons wat keukenmateriaal en een vernieuwde internetverbinding die ervoor zorgt dat we nu niet langer zitten te bevriezen achter onze pc. Dat bracht dan weer met zich mee dat we nu eens rustig konden kijken wat voor foto’s wij nog achter de hand hadden van de afgelopen maanden. En wat bleek: we hebben tijdens de zomer blijkbaar niet slecht gegeten.

Wat vinden jullie bijvoorbeeld hier van? De echte fans herinneren zich zeker nog dat we courgettes hadden in den hof deze zomer. Wel, die werden ook voor dit gerecht vakkundig versneden en opgesmikkeld.

Varkensvlees is een herontdekking van jewelste geweest. Het is relatief goedkoop en als je het goed maakt, fantastisch lekker. Dit recept komt uit een boekje met enkel recepten met stukken van het zwierige zwijntje en begint met enkele weetjes over varkensvlees: zo blijkt dat het helemaal niet vet is, goed is voor de cholesterol en nog een hoop meer leuke weetjes. De cashewnoten en spaanse peper tenslotte geven het gerecht een exotische toets die ervoor zorgt dat het toch nog redelijk speciaal uit de hoek kan komen. Dit recept was een instant hit, het kreeg nog geen bis-ronde maar nu we deze foto’s terugzien denk ik dat er deze zomer toch opnieuw courgetten in de tuin gaan staan.

Nodige voor vier varkens: (VERONIQUE & MICHEL DE MEYER, Varkensvlees verrassend veelzijdige recepten, 2007)

1 ui

1 spaanse peper

2 courgettes

600 gram varkensblanquette

boter

1 dl sherry (bij gebrek daaraan, gebruikte ik witte porto)

1 eetlepel sojasaus

peper

cayennepeper

75 gram cashewnoten

Pel de ui en snipper hem fijn. Snijd het pepertje doormidden, verwijder de zaadjes en snipper het fijn, snij de courgettes in plakjes

Bak het varkensvlees aan in de boter.

Voeg de sherry, ui en het pepertje toe.

Breng verder op smaak met sojasaus, peper en cayennepeper.

Dek af en laat 15 minuten garen.

Doe er de courgetteplakjes en cashewnoten bij.

Dek af en laat nog tien minuten verder garen.

Goed heet opdienen en smullen maar!





Op het vuur: Tuinvis met courgettes en couscous

17 08 2009

Behalve een keuken hebben we sinds kort ook een tuin! En aangezien die niet eens zo heel klein is, hebben we er zelfs een moestuin in gemaakt. Helaas zijn onze groene vingers al zo klunzig als Clumsy’s keukenstoten. Gevolg: een woekerende pompoenplant, 1 aubergine, 3 tomaten en vreemd gevormde radijsjes. Nu, geen paniek: de pompoenen zelf zien er smakelijk uit, die tomaten proberen we volgend jaar eens opnieuw en nu we weten hoeveel vruchten elke plant zo ongeveer draagt, kunnen we dat ook inplannen.

Wel goed gelukt: courgettes! Heerlijk groen en sappig. Gewoon fantastisch om tijdens het koken even de tuin in te stappen met een mesje en terug te keren met een verse courgette die meteen het eten in gaat. Onze twee courgetteplantjes zorgen er natuurlijk wel voor dat ons repertorium aan courgettereceptjes aangenaam wordt uitgebreid.

Ook plezant aan een tuin: je kan buiten eten. Maar nog veel plezanter: buiten koken! En niet zomaar bbq’en maar echt in den hof aan de stoof staan met het kampeermateriaal, 1 pot, 1 pan en een lepel. Zon aan, Duvel in glas en voetjes in het gras. Clumsy trekt erop uit!

17 aug 033

Nodig voor 2 buitenmensjes:

1 ui

2 teentjes look

1 blik tomaten

1 glas groentenbouillon

1 courgette

2 wortelen

150 gram zalmfilet

150 gram witvisfilet (wij gebruikten pangasiusfilet)

tiental garnalen

1 el Ras El Hanout (een Marokkaanse kruidenmengeling)

olijfolie

peper en zout

Voor de couscous:

couscous

water

boter

Snipper de ajuin en look. Schil de wortelen en snij ze in kleine stukjes. Doe hetzelfde met de courgettes. Het moet niet, maar ik doe er graag de pitjes uit. De vis snij je in dobbelsteentjes, de garnalen pel je als je er zin in hebt. Stoof de ui en look voorzichtig aan en doe er dan de Ras el Hanout, tomaten en de bouillon bij. Doe er ook de worteltjes bij, kruid met peper en zout, draai het vuur omhoog en laat inkoken. Zodra de saus wat dikker is, voeg er dan de courgettes bij en tenslotte de laatste vijf minuutjes de vis.

Ondertussen maak je de couscous: 1 glas water aan de kook brengen, de pot van het vuur halen, 1 glas couscous en een klontje boter toevoegen en vijf minuten laten wellen. Klaar is kees!





Op het vuur: Zonnige zarzuela (leve de alliteratie!)

25 08 2008

Jawohl, ik hou van Spanje. Het land dat ons het Alhambra, Ibiza en Penelope Cruz schonk. Ok, ook dokter Fuentes, de Costa Brava en de Inquisitie hebben we aan die Spanjolen te danken, maar laat ons het erop houden dat ze met Penelope Cruz écht veel goed maken. Héél veel…

Maar ook hun keuken valt niet te versmaden. Wie Spaanse keuken zegt denkt tapas, wijn en – natuurlijk – paella. Een iets minder bekend, maar daarom niet minder lekker, nationaal gerecht is zarzuela. Het is een hartige schotel waarvan je letterlijk je duimen en vingers gaat aflikken. Serveer het gewoon in de pot en vis naar je favoriete stukje, lepel de saus op met wat lekker brood en eens je genoeg hebt: bewaar dan de saus voor die risotto die hier over enkele dagen zal verschijnen… Caramba!

Recept: (Vrij naar VICKY HARRIS, De keuken van Spanje, 2006)

Nodig voor 6-8 personen:

Voor de picada: 2 sneden oud brood, 2 teentjes knoflook, geroosterde amandelen, klein beetje blad peterselie.

Voor de rest: anderhalve liter visbouillon, 700 gram stevige witvis (wij arme mensen gebruikten victoriabaars, die helaas iets te snel ging brokkelen. Maar heb je iets te vieren, kies dan voor een mengeling van lotte, kabeljauw- en/of zeeduivelkaken), 250 gr gekuiste scampi’s, 1kg gekuiste mosselen, 300 gram pijlinktvis (het spreekt voor zich dat je wat de zeevruchten betreft kan kiezen wat je wil en vindt), paprikapoeder, mespunt safraan, 6 fijngehakte teentjes look, 1 gesnipperde ui, 150 ml witte wijn, 400 gram tomatenblokjes, brandewijn, bladpeterselie, peper en zout.

Zet de visbouillon op het vuur en laat hem tot de helft inkoken.

We beginnen met de picada. Picada is een alternatief bindmiddel voor de saus, gezonder dan room of maïzena en best lekker. Snij het brood in blokjes en bak het in de pan met wat olie. Doe er op het eind de gesnipperde knoflook bij. Kieper het brood en look met de peterselie, amandelen en een beetje van de visbouillon in een blender zodat je een gladde pasta krijgt. Hou die opzij.

Neem een grote pot en fruit er de ui, look en Spaanse peper in. Giet er de wijn bij en laat de alchol verdampen. Als dat gebeurd is, voeg dan de tomaten, bouillon, paprika en saffraan toe. Breng aan de kook en laat het pruttelen op een zacht vuurtje.

Bak ondertussen in een tweede pan de vis en inktvis. Haal ze uit  de pan en zet opzij. Bak dan de scampi’s. Als ze klaar zijn, flambeer je ze en hou ze apart.

Gooi de mosselen in de pot en kook ze een drie-tal minuutjes mee. Voeg dan de vis, inktvis, scampi’s en de picada toe. Kruid naar smaak met peper en zout. Laat alles nog eventjes binden en serveer met wat peterselie. Eviva Espana!

Is getekend: The Clumsy Chef




Op het vuur: niet-zo-heel-erg-geheime tomatensaus

19 08 2008

De al dan niet aandachtige lezer heeft het misschien al gemerkt: Clumsy heeft iets met tomatensaus. En waarom ook niet? Het is klaar voor je mamma mia kan zeggen, is gezond en met wat pasta en scampi’s of inktvis bereidt zelfs de grootste keukenkluns een classy snelle maaltijd. Ideaal dus als je in de week snel iets moet maken, geen inspiratie hebt en toch lekker wil eten. Of als je dat prachtig nieuw lief wil bewijzen dat je best wel iets kan in de keuken.

 

 Vergis u overigens niet: dit soort recepten is in bepaalde middens goud waard. Elke Italiaanse mamma maakt haar eigen tomatensaus en beschermt het recept met have, goed en als het moet bloed- en eerwraak. Bij gebrek aan have, goed, wraak- en eergevoelens; deel ik mijn versie van dit recept met plezier aan de mensheid. Ik hoop dan ook dat jullie ervan kunnen genieten.

 

Recept:

Nodig: tomatenblokjes uit blik (als je tijd teveel hebt, mag je natuurlijk ook tomaten pellen, ontpitten en in blokjes snijden), sjalotje, look, verse kruiden (tijm, oregano, basilicum, marjolein, wat je maar hebt), olijfolie, peper, zout, chilipoeder, rode wijn azijn.

Snipper je sjalot (ik gebruik soms ook een gewone ui of een rode ui, hangt er van af wat we nog liggen hebben) en look. Warm wat olie op in een sauspan en laat die twee glazig worden. Voeg er dan de tomaten aan toe, samen met de kruiden (als je basilicum gebruikt, hou die nog even apart). Je kunt de kruiden er zo inflikkeren of er een bouquet garni -voor de leek: een busseltje – van maken: kies maar. Kruid verder met wat peper en zout en een klein beetje chilipoeder. Breng dat geheel aan de kook en als het goed pruttelt, giet er dan een klein geutje rode wijnazijn bij. Als die verdampt is, mag je het vuur wat lager draaien. Laat de saus nu nog wat inkoken terwijl je de pasta kookt en je scampi’s of inktvis bakt en je hebt een heerlijke tomatensaus. Doe er je basilicum pas helemaal op het eind bij, anders kookt die en dat is niet zo mooi noch lekker. Smakelijk!

Ook lekker: Doe er wat room bij en je krijgt een heerlijke tomatenroomsaus. Zwarte olijven voor een griekse toets, lekker met lam. Of nog wat meer chilipoeder als je houdt van pikant. Of geraspte parmezaan als je er een cheesy sausje van wil maken. Je kan er echt alle richtingen mee uit.

Is getekend: The Clumsy Chef




Op het vuur: Hamburgers, een instituut?

18 08 2008

Nu we het toch hebben over caloriebommen en Amerikanen, waarom dan niet meteen over hamburgers? Ik las onlangs in Ché (u weet wel, dat boekske dat u koopt ‘voor de artikels’ om vervolgens te beseffen dat de naaktfactor toch beduidend onder uw verwachtingen scoort en u alsnog de artikels gaat lezen) dat hamburgers een ondergewaardeerd Amerikaans instituut zijn. En dat een echte hamburger geen uitstaans heeft met wat ze bij McDo en collega’s verpatsen. Goed zo.

Ik heb iets tegen Amerikaanse instituten. Ze doen me iets te vaak denken aan fundamentele christenhonden en “In America, everything’s bigger ” (behalve het gemiddelde IQ) -toestanden. En aan scholen die iets willen doen voor de veiligheid van hun leerlingen door de leerkrachten wapens te laten dragen. (Echt waar, Dumfuckistan: ik heb de oplossing voor jullie problemen met vuurwapens: verbied ze) Nee, Amerika, niet mijn favoriete land.

Aan de andere kant: ze hebben ons ook mooie dingen geschonken. Wat zou de hedendaagse cinema zijn zonder Hollywood? Europa zonder landing in Normandië? Mijn (en die van vele andere mannen én vrouwen) fantasieën zonder Angelina Jolie? Juist ja, niet vet veel. Dus wil ik die hamburgers nog een kans geven. Vooral als ik er m’n eigen ding mee mag doen.

Dus Amerika: bedankt voor de burgers en Angelina. Hou het daarbij, gooi uw kernarsenaal overboord, doe gewoon en we worden allemaal dikke – no pun intented– vriendjes.

Recept:

Nodig: gehakt, sjalot, parmezaan, eieren, broodkruim, peper, zout, sla, tomaten, jonge kaas, mosterd, broodjes.

Ik heb voor dit recept het gehakt gemengd met een gesnipperd sjalotje, geraspte parmezaan, wat eieren, peper en zout en broodkruim.  Je kan hiermee doen wat je wil: champignons, gekookte worteltjes, geraspte courgette: go wild. Zorg er gewoon voor dat je iets kan fabriceren dat stevig blijft.

Bakken: je hebt hier opnieuw verschillende opties. Heb je een bbq of goede grill: gewoon daarop gooien en wachten. Geeft waarschijnlijk het beste resultaat. Wij hebben gekozen om de hamburgers eerst te koken in wat bouillon en te bakken in een pan. Zo zijn ze perfect doorbakken en sukkel je niet met aangebakken restjes. Je kan ze tenslotte ook gewoon bakken in een pan, maar dat is ietsje moeilijker en voor je het weet eindig je met gehavende burgers. Draai je hamburger sowieso maar 1 keer om. Zo krijg je het beste resultaat. Voor cheesburgers: als je de hamburger gedraaid hebt, leg er dan een plakje kaas op terwijl ie nog in de pan ligt. Zo smelt je kaas net genoeg voor je de burger naar binnen werkt.

Broodje: hierover zijn volledige bibliotheken volgeschreven. Mrs. Teaspoon zweert bij een lekker ouderwetse pistolet omdat zij haar hamburgers liefst heeft “zoals op de markt”. Anderen eisen een sesambroodje zoals in het frituur. Ik hou wel van zachte ovenbroodjes. Kies vooral zelf.

Groentjes: Hier geldt opnieuw de stelregel “kies vooral zelf”. Ik hou het zelf liefst zo simpel mogelijk: sla en tomaat. En omdat ik er zin in had: rucola en kerstomaatjes. Lekker verfijnd.

Saus: goede mosterd. Met bollekes in. Niets anders. Sorry.

Is getekend: The Clumsy Chef