Op het vuur: NY-Clumsy style meatballs ’n spaghetti

22 02 2011

“Go West”, wisten de Pet Shop Boys al begin jaren negentig, toen de Rode Duivels nog tegen een bal konden stampen en Justin Bieber niets meer was dan een iets sneller kloppend hartje was bij moeder Bieber. Het heeft eventjes geduurd, maar ondertussen is ook die kogel door de kerk: Clumsy en Mrs. Teaspoon trekken de grote plas over. New York, we komen eraan!

Om alvast in de sfeer te komen, stond deze klassieker op tafel. Klassieker toch voor iemand als Clumsy die opgroeide met maffiafilms waar la mama op zondag de godfather en z’n capo’s ‘mietboals ’n spughe’i’ serveren. Nog zo’n televisionele herinnering aan het gerecht komt uit een film – maar hoe heette die ook al weer? – over twee Italiaanse broers die hun kans wagen in het beloofde land en in NY een Italiaans restaurant openen. Alleen blijkt niemand in de States geïnteresseerd in hun authentieke keuken en krijgen ze – tot grote frustratie van de kok – steeds de vraag naar “real italian food, meatballs ’n spaghetti, you know?”. Heerlijk filmpje in mijn herinnering.

Nodig voor 2 oceaanstomers:

250 gram pasta (in dit geval cappellini)

1 fijngesneden sjalotje

1 teentje look

2 italiaanse chipolata’s

1 blik tomaten in blokjes

rode wijn azijn

handvol verse basilicum

zachte ricotta

chili, oregano, tijm, peper en zout

Zet een ruime pan water op voor de pasta. Stoof ondertussen de sjalot en look in wat olijfolie. Voeg de kruiden en tomaten toe. Als de tomaten saus kookt, giet je er een geutje azijn bij en laat je rustig verder pruttelen. Ondertussen nijp je het vlees uit de chipolata’s en draai je er balletjes van. Braad deze aan in een pas. Als ze goed bruin zijn, kan je de tomatensaus toevoegen. Ondertussen is ook je pasta gaar. Giet deze af en pleur er de saus over. Afwerken met verse basilicum en wat zachte ricotta.





Op het vuur: Rice, Rice, Baby…

18 02 2011

Eerst en vooral mijn excuses voor de uitzonderlijk mottige titel. Echt waar. Het spijt me. Ik zal het nooit meer doen. Maar voor een keer vond ik ‘m wel lachen. Bon, een pilav. Geen idee wat het betekent of waar het vandaan komt. Iedereen met weergaloze argumenten, is welkom in de comments. Wikipedialinks zijn dan weer minder gewenst.

Het was in elk geval een lekkere bak moet ik zeggen. Weliswaar gemaakt met ander gehakt, wegens iemand aan tafel die niet wild staat van lamsvlees maar desalniettemin geslaagd. Eenvoudig om maken al moet je wel wat ingrediënten in je kast zitten hebben. Aan de andere kant: een uitgebreid kruidenrekje is altijd handig meegenomen. Met mijn excuses ook voor de niet bepaald haarscherpe foto’s. Op het schermpje van zo’n Aifoon ziet het er beter uit…

Nodig voor vier smulpapen (Naar: LEANNE KITCHEN, De slager, 2008)

1 grote aubergine, in blokjes van 1 cm

125 ml olijfolie

1 grote ui, gesnipperd

1/2 theelepel kaneel

1 theelepel komijn

1/2 theelepel korianderzaak

300 gram witte rijst

500 ml kippen- of groentenbouillon

2 tomaten in partjes

3 eetlepels pistachenoten, geroosterd

2 eetlepels rozijnen, geweld in warm water

2 eetlepels fijngehakte koriander

Voor het vlees:

500 gram lamsgehakt

1/2 theelepel piment

1/2 theelepel kaneel

1 theelepel komijn

1/2 theelepel korianderzaad gemalen

2 eetlepels olijfolie

Meng alle ingedriënten voor het vlees en maak ballekes. Bak deze in een pan. Snijd ondertussen de aubergine in blokjes van 1 cm en bak ook die. Haal de aubergine uit de pan en stoof de ui tot die glazig is. Voeg dan de kruiden en de rijst toe. Laat alles even bakken en voeg dan de bouillon toe aan de pan. Laat zonder deksel koken tot de rijst gaar is. Roer de aubergines, pistachenoten, rozijnen en balletjes onder de warme rijst en laat even mee opwarmen. Serveren met versgesneden koriander en de stukjes tomaat die je kort in een pan kan aanbakken. Yummietummy. Sorry. ik had beloofd dat nooit meer te doen.





Op het vuur: Chili con carne, baby!

15 02 2011

Vandaag gelezen: ‘Belgen eten minder vlees’. Los van de ethische en ecologische betekenissen van het bericht deed het me toch even denken aan hoe het eigenlijk bij ons zat. Eten wij minder vlees? Ik denk het niet, nee. Eten we verstandiger vlees? Ik hoop het. Vlees van hier, vlees dat niet de halve aardbol rondreisde. En niet elke dag hetzelfde. Dat zeker. Een week lang entrecotekes van een witblauwke zou ook maar gaan tegen steken. Alhoewel…

Maar we dwalen af. Vlees dus. Lekker en indien een weinig verstandig gekozen ook nog gezond voor jezelf én de planeet. En in deze wintermaanden (sorry, het receptje zit al een tijd te wachten) kan een stevige vleesmaaltijd fameus deugd doen. En dat moet niet altijd moeilijk zijn. En als je er een beetje tijd en liefde insteekt is ie zelfs ronduit verrukkelijk. Het geheim? Vers geroosterde paprika’s. Ja, het is een weinig gedoe. Maar eens je ze zelf gemaakt en geproefd hebt, wil je z’n gepotte broertjes nooit meer op je bord. Ohja, voor de drukbezette mensen: dit is er eentje zonder afwas. 1 pot. That’s it.

Nodig voor 4 wintermagen:

100 gram spek in blokjes

250 gram gehakt (varkens-rund)

1 grote ajuin in ringen gesneden

1 fijngehak teentje look

1 (of zoveel je wil of aankan) rode pepertjes, fijngesneden

150 gram rode bonen (uit blik als je wil, vers geweekt als je tijd hebt. Gebruik je bonen uit blik, best even afspoelen)

2 blikken tomatenblokjes

1 glas rode wijn

2 paprika’s

Fijngesneden bladpeterselie

Zure room en ingelegde groene pepers voor de garnering

Kruiden: ik gebruik een mengseltje uit de winkel met cacao, chili en kaneel. Wreed lekker. Je kan evengoed deze drie er naar smaak bij doen. Schrik niet van de cacao want het is miljaarde goed!

Recept:

Rooster de paprika’s: snij ze in 3 en leg ze met de velkant naar boven onder de grill tot ze zwart zien. Haal ze dan uit de oven en laat ze even afkoelen in een plastic zak. Daarna kan je het vel makkelijk van de paprika’s halen. Snij ze in reepjes en hou ze klaar. Deze gaan op het eind terug in je potje.

Bak het spek en het gehakt in wat vetstof tot ze bruin zien. Draai het vuur lager en voeg de ui, look en pepertjes toe. Als deze glazig zijn, blus je alles met de wijn. Eens de alcohol verdampt is, mag je er de tomaten bij doen. Nu kan je kruiden naar smaak. Wat meer of minder chili, een snuifje kaneel en cacaopoeder, peper en zout. Laat alles nu wat pruttelen en voeg na ongeveer 10 minuten de bonen en de paprika toe. Afwerken met peterselie en serveren met een dot zure room en een groen pepertje als dat je ding is. Smakelijk!

Is getekend: The Clumsy Chef





Op het vuur: Varkensblanquette met courgette en cashewnoten

24 01 2010

Een gelukkig nieuwjaar! En een zalig Pasen. En alvast een gelukkig verjaardag ook. Het nieuwe jaar bracht bij ons wat keukenmateriaal en een vernieuwde internetverbinding die ervoor zorgt dat we nu niet langer zitten te bevriezen achter onze pc. Dat bracht dan weer met zich mee dat we nu eens rustig konden kijken wat voor foto’s wij nog achter de hand hadden van de afgelopen maanden. En wat bleek: we hebben tijdens de zomer blijkbaar niet slecht gegeten.

Wat vinden jullie bijvoorbeeld hier van? De echte fans herinneren zich zeker nog dat we courgettes hadden in den hof deze zomer. Wel, die werden ook voor dit gerecht vakkundig versneden en opgesmikkeld.

Varkensvlees is een herontdekking van jewelste geweest. Het is relatief goedkoop en als je het goed maakt, fantastisch lekker. Dit recept komt uit een boekje met enkel recepten met stukken van het zwierige zwijntje en begint met enkele weetjes over varkensvlees: zo blijkt dat het helemaal niet vet is, goed is voor de cholesterol en nog een hoop meer leuke weetjes. De cashewnoten en spaanse peper tenslotte geven het gerecht een exotische toets die ervoor zorgt dat het toch nog redelijk speciaal uit de hoek kan komen. Dit recept was een instant hit, het kreeg nog geen bis-ronde maar nu we deze foto’s terugzien denk ik dat er deze zomer toch opnieuw courgetten in de tuin gaan staan.

Nodige voor vier varkens: (VERONIQUE & MICHEL DE MEYER, Varkensvlees verrassend veelzijdige recepten, 2007)

1 ui

1 spaanse peper

2 courgettes

600 gram varkensblanquette

boter

1 dl sherry (bij gebrek daaraan, gebruikte ik witte porto)

1 eetlepel sojasaus

peper

cayennepeper

75 gram cashewnoten

Pel de ui en snipper hem fijn. Snijd het pepertje doormidden, verwijder de zaadjes en snipper het fijn, snij de courgettes in plakjes

Bak het varkensvlees aan in de boter.

Voeg de sherry, ui en het pepertje toe.

Breng verder op smaak met sojasaus, peper en cayennepeper.

Dek af en laat 15 minuten garen.

Doe er de courgetteplakjes en cashewnoten bij.

Dek af en laat nog tien minuten verder garen.

Goed heet opdienen en smullen maar!





Snuifsensatie

8 12 2009

één twee drie. klik. snuif. en     aaaaah wieeeee mmmmmm. sinterklaas is er niets tegen.
de chocolade wordt tot in je hersenen gezogen. fantastisch!





Op het vuur: Paling à la Normande

16 09 2009

Kent u Rick Stein? Een ietwat pedante oudere man die al eens met een boot door Frankrijk vaart en overal z’n hondje mist dat op eerdere tripjes met de wagen wel mee kon. Tijdens die boottrip mijmert hij een stuk weg over hoe fijn het wel niet is, zo in la douce France waar iedereen rustig is en het eten zo fijn. De man houdt zich dan ook ver van de Place de l’étoile waar al die rustige Fransozen elkaar ei zo na naar het leven staan met hun rustig tuffende Renaultjes en vredig optrekkende Peugeots.

Ben ik trouwens de enige die de Franse keuken rijkelijk overroepen vindt? Echt waar, je moet eens proberen om op een gewone dag ergens in Frankrijk iets lekkers te vreten te krijgen zonder op je iPhone de dichtsbijzijnde handelaar in essentiële lichaamsdelen op te zoeken. Vettige worsten, grootkeukenprul, een schrijnend gebrek aan lekkere drank en door de band de vriendelijkste bediening die je vindt ter wereld indien je wereld zich beperkt tot voetbalcantines in donkere Engelse voorsteden.

Nu, het moet van ergens komen want terwijl ik in Franse wegrestaurants soms amper het verschil merk tussen het toilet en het buffet, loopt Rick Stein in één van z’n uitstapjes binnen in een truckstop waar ze deze paling serveren. Hij voldoet aan alle Clumsy vereisten voor een ideale maaltijd: vers materiaal, niet teveel potten of pannen en toch een gezellige hoek af. Wil je het zelf ook eens proberen, wacht dan niet meer te lang: de slangenvis is nog tot eind september in seizoen.

paling

Genoeg voor 2 vingerlikkers:

– 2 palingen, gekuist en in stukken gesneden van ongeveer 3 à 4 centimeter

– 20 cl room

– Normandische cider (probeer goede te vinden, het is de moeite waard. Iemand uit uw uitgebreide kennissenkring kwam het laatste jaar wel eens in Normandië toch?)

– boter

– peterselie

– peper en zout

– visfond (Leve Magimix!)

– brood om te soppen

Zet een ruime pan op het vuur en smelt er de boter in. Bak de paling met wat peper en zout. Haal de paling na enkele minuutjes uit de pan en zet opzij. Giet een half glas cider in de pan en krab de restjes aangebakken paling los. Als de alcohol verdampt is giet je er de room en de visfond bij. Laat op een hoog vuur verder inkoken. Doe er tenslotte de paling terug bij om warm te worden en besprenkel ruim met verse fijngesneden peterselie. Serveren met brood om te soppen en een doekje voor de vingers want het is heerlijk smossen. Een licht slaatje met kappertjes, tomaatjes aangemaakt met wat olijfolie, peper, zout en ciderazijn maakt het plaatje compleet…





Tussendoor: het kieken was eerst

4 09 2009

Wat was er eerst: de kip of het ei? Duizenden filosofen – al dan niet van het toogsoort – braken er hun hoofd, nek en wie weet wat nog meer over maar wij, ten huize Clumsy hebben proefondervindelijk de test uitgevoerd. En het kieken was er eerst. Geen eieren te bespeuren toen er geen kiekerens waren maar sinds de komst van Yvonne en Yvette (ik weet begot niet meer wie wie is…) ligt er dagelijks een vers ei in het hok. Kip vs.  ei: 1-0.

kippen

Om maar te zeggen dat we kiekens hebben en vanaf heden kunnen genieten van een very fresh tikkeneiken in de meurnink! En het eerste was zelfs een specialleke want zie eens wat er lag te sudderen nadat we ons eerste ei in de pan flikkerden…

001

Hoera en hoezee, een dubbele dooier. Allez, het smaakte niet anders dan een ander kakelvers gelegd ei. Nu nog wachten op de kippensoep zie…