Op het vuur: Paling à la Normande

16 09 2009

Kent u Rick Stein? Een ietwat pedante oudere man die al eens met een boot door Frankrijk vaart en overal z’n hondje mist dat op eerdere tripjes met de wagen wel mee kon. Tijdens die boottrip mijmert hij een stuk weg over hoe fijn het wel niet is, zo in la douce France waar iedereen rustig is en het eten zo fijn. De man houdt zich dan ook ver van de Place de l’étoile waar al die rustige Fransozen elkaar ei zo na naar het leven staan met hun rustig tuffende Renaultjes en vredig optrekkende Peugeots.

Ben ik trouwens de enige die de Franse keuken rijkelijk overroepen vindt? Echt waar, je moet eens proberen om op een gewone dag ergens in Frankrijk iets lekkers te vreten te krijgen zonder op je iPhone de dichtsbijzijnde handelaar in essentiële lichaamsdelen op te zoeken. Vettige worsten, grootkeukenprul, een schrijnend gebrek aan lekkere drank en door de band de vriendelijkste bediening die je vindt ter wereld indien je wereld zich beperkt tot voetbalcantines in donkere Engelse voorsteden.

Nu, het moet van ergens komen want terwijl ik in Franse wegrestaurants soms amper het verschil merk tussen het toilet en het buffet, loopt Rick Stein in één van z’n uitstapjes binnen in een truckstop waar ze deze paling serveren. Hij voldoet aan alle Clumsy vereisten voor een ideale maaltijd: vers materiaal, niet teveel potten of pannen en toch een gezellige hoek af. Wil je het zelf ook eens proberen, wacht dan niet meer te lang: de slangenvis is nog tot eind september in seizoen.

paling

Genoeg voor 2 vingerlikkers:

– 2 palingen, gekuist en in stukken gesneden van ongeveer 3 à 4 centimeter

– 20 cl room

– Normandische cider (probeer goede te vinden, het is de moeite waard. Iemand uit uw uitgebreide kennissenkring kwam het laatste jaar wel eens in Normandië toch?)

– boter

– peterselie

– peper en zout

– visfond (Leve Magimix!)

– brood om te soppen

Zet een ruime pan op het vuur en smelt er de boter in. Bak de paling met wat peper en zout. Haal de paling na enkele minuutjes uit de pan en zet opzij. Giet een half glas cider in de pan en krab de restjes aangebakken paling los. Als de alcohol verdampt is giet je er de room en de visfond bij. Laat op een hoog vuur verder inkoken. Doe er tenslotte de paling terug bij om warm te worden en besprenkel ruim met verse fijngesneden peterselie. Serveren met brood om te soppen en een doekje voor de vingers want het is heerlijk smossen. Een licht slaatje met kappertjes, tomaatjes aangemaakt met wat olijfolie, peper, zout en ciderazijn maakt het plaatje compleet…





Op het vuur: Drie doordeweekse gangen

30 08 2009

Het is niet omdat het ‘werkensdag’ is, dat een mens niet gezellig en uitgebreid mag smikkelen. Niets mis met een culinaire verwenbeurt gewoon omdat je er zin in hebt. Gewoon zorgen dat er niet teveel afwas bij komt kijken, niets anderhalf uur in de oven moet en je houdt meer dan genoeg tijd over om te genieten van wat quality-time met de kids, een momentje alleen met een goed boek of een uitgebreide sessie bedgymnastiek. Je kan ook natuurlijk gewoon afstemmen op VT4, maar een mens is niet altijd even goed gek.

Enfin, genoeg rond de pot gedraaid, tijd om in de potten te graaien (sorry, wou deze buitenkans tot slechte woordspelletjes niet laten liggen).

Voorgerecht: gegrilde sardientjes sardientjes

Waarschijnlijk de eenvoudigste vis ter wereld. Gewoon inkepingen in maken, bestrooien met peper en zout en enkele minuutjes op een grill leggen. Serveren op enkele blaadjes sla met wat tomaten en brood. Ook lekker met een stukje citroen ernaast.

Hoofdgerecht: pasta met courgettepasta courgette

Neem 1 courgette per 2 personen, haal er de zaadjes uit en snij in blokjes. Bruin bakken in wat olijfolie en apart zetten.  Breng nu je pasta aan de kook. Stoof ondertussen een sjalotje en een gehakt teentje look in weinig olijfolie. Voeg een klein handje vol pijnboompitten toe en laat die bruin worden. Voer er vervolgens 2 ansjovisfilets aan toe, kruid met peper (zout heb je normaal niet nodig hiervoor) en dan kunnen de courgetteblokjes terug bij. Tenslotte een groot handvol fijngesneden basilicum en je hebt een lekkere saus voor bij de pasta. Afwerken met wat geraspte parmezan.

Dessert: vannille-ijs met ananas en muntananas

Neem een ananas, snij ‘m in stukken. Neem een handvol muntblaadjes en hak die ruw. Roer door elkaar met een lepel fijne suiker. Serveren met een bolleke crème.

Et voila: drie gangen in niet meer dan een kwartier tijd. Op restaurant draaien ze er u een fameuze kloot voor af, thuis gaat het een stuk sneller.





Op het vuur: Hamburgers, een instituut?

18 08 2008

Nu we het toch hebben over caloriebommen en Amerikanen, waarom dan niet meteen over hamburgers? Ik las onlangs in Ché (u weet wel, dat boekske dat u koopt ‘voor de artikels’ om vervolgens te beseffen dat de naaktfactor toch beduidend onder uw verwachtingen scoort en u alsnog de artikels gaat lezen) dat hamburgers een ondergewaardeerd Amerikaans instituut zijn. En dat een echte hamburger geen uitstaans heeft met wat ze bij McDo en collega’s verpatsen. Goed zo.

Ik heb iets tegen Amerikaanse instituten. Ze doen me iets te vaak denken aan fundamentele christenhonden en “In America, everything’s bigger ” (behalve het gemiddelde IQ) -toestanden. En aan scholen die iets willen doen voor de veiligheid van hun leerlingen door de leerkrachten wapens te laten dragen. (Echt waar, Dumfuckistan: ik heb de oplossing voor jullie problemen met vuurwapens: verbied ze) Nee, Amerika, niet mijn favoriete land.

Aan de andere kant: ze hebben ons ook mooie dingen geschonken. Wat zou de hedendaagse cinema zijn zonder Hollywood? Europa zonder landing in Normandië? Mijn (en die van vele andere mannen én vrouwen) fantasieën zonder Angelina Jolie? Juist ja, niet vet veel. Dus wil ik die hamburgers nog een kans geven. Vooral als ik er m’n eigen ding mee mag doen.

Dus Amerika: bedankt voor de burgers en Angelina. Hou het daarbij, gooi uw kernarsenaal overboord, doe gewoon en we worden allemaal dikke – no pun intented– vriendjes.

Recept:

Nodig: gehakt, sjalot, parmezaan, eieren, broodkruim, peper, zout, sla, tomaten, jonge kaas, mosterd, broodjes.

Ik heb voor dit recept het gehakt gemengd met een gesnipperd sjalotje, geraspte parmezaan, wat eieren, peper en zout en broodkruim.  Je kan hiermee doen wat je wil: champignons, gekookte worteltjes, geraspte courgette: go wild. Zorg er gewoon voor dat je iets kan fabriceren dat stevig blijft.

Bakken: je hebt hier opnieuw verschillende opties. Heb je een bbq of goede grill: gewoon daarop gooien en wachten. Geeft waarschijnlijk het beste resultaat. Wij hebben gekozen om de hamburgers eerst te koken in wat bouillon en te bakken in een pan. Zo zijn ze perfect doorbakken en sukkel je niet met aangebakken restjes. Je kan ze tenslotte ook gewoon bakken in een pan, maar dat is ietsje moeilijker en voor je het weet eindig je met gehavende burgers. Draai je hamburger sowieso maar 1 keer om. Zo krijg je het beste resultaat. Voor cheesburgers: als je de hamburger gedraaid hebt, leg er dan een plakje kaas op terwijl ie nog in de pan ligt. Zo smelt je kaas net genoeg voor je de burger naar binnen werkt.

Broodje: hierover zijn volledige bibliotheken volgeschreven. Mrs. Teaspoon zweert bij een lekker ouderwetse pistolet omdat zij haar hamburgers liefst heeft “zoals op de markt”. Anderen eisen een sesambroodje zoals in het frituur. Ik hou wel van zachte ovenbroodjes. Kies vooral zelf.

Groentjes: Hier geldt opnieuw de stelregel “kies vooral zelf”. Ik hou het zelf liefst zo simpel mogelijk: sla en tomaat. En omdat ik er zin in had: rucola en kerstomaatjes. Lekker verfijnd.

Saus: goede mosterd. Met bollekes in. Niets anders. Sorry.

Is getekend: The Clumsy Chef




Op het vuur: Wrap it up, baby!

30 07 2008

Voor wie het nog niet raden kon, The Clumsy Chef is een hippe vogel. Oh jawel, ik ben het type dat zonder verpinken in afgesleten jeans en marcelleke met een overmaatse pilotenbril tegen z’n tronie op een terrasje zit. Yeah baby!

Enfin, dat ik er op zo’n momenten uitzie als een light-versie van Onslow uit Keeping up appearances (we spelen trouwens beiden folkmuziek, Onslow en ik. Hip hé…) doet de hipheidsfactor echter stevig dalen. Richting lichtjes marginaal misschien. Maar dat vinden we niet erg. Want zijn we niet hip, we kunnen wel hip koken! En daarom gooien we het eens in de wraps. Het moeten niet altijd keiremelkstampers zijn.

Voor wie geen flauw idee heeft over wat we het hier hebben: een wrap is een soort opgerolde pannenkoek die je vult met iets. De pannenkoek in kwestie is een tortilla die je in een koekenpan eventjes bakt en dan vult en oprolt. Met wat? Met dit bijvoorbeeld! We vonden deze gerechtjes in een boekje vol wraps, maar hebben er naar goede gewoonte weer ons eigen ding mee gedaan. Heb je nog ideetjes? Laat het ons weten!

Voor de goede orde: dit hebben we gemaakt voor drie personen. De hoeveelheden voelt een beetje mens wel aan.

Wrap met gerookte zalm en spinazie

De eerste wrap was er eentje van het koude type. Je mengt ricotta, wat citroensap, dille en flink wat peper en smeert dat als smeerkaas over je tortilla. Leg er wat gerookte zalm en geblancheerde spinazie (let erop dat ie goed is uitgelekt) op en je kan rollen en smullen!

Wrap met kip curry en champignons

Met onze excuses voor de mindere foto’s, maar er is echt wel kip aan te pas gekomen hoor… Snij een tiental champignongs (ja, ik zet deze schrijfwijze door… West-Vlaming, quoi?) heel fijn en bak ze in een pan. Leg de champignongs opzij en snij een kipfilet in blokjes en bak ze aan in een pan samen met een gesnipperd sjalotje. Giet er een stevige geut room bij en kruid met currypoeder (of currykruiden als je dat hebt. Wat me eraan doet denken dat ik hier dringend eens een receptje voor goede curry moet bijzetten). Doe er de champigngons bij en laat nog even verder sudderen. Draai het mengsel in een tortilla samen met wat fijngesneden ijsbergsla en that’s it!

Quesadilla met champignons

Je kunt natuurlijk nog veel meer aanvangen met die pannenkoeken. In dit geval leg je er twee op elkaar (niet gebakken in de pan) met iets tussen. Het ‘iets’ hier is een kaassaus en gebakken champignongs. Snij wat champignongs in schijfjes en bak ze in een pan. Maak je saus door in een pan wat boter te smelten en er een lepel bloem door te roeren. Roer dat goed door elkaar tot je een gladde massa krijgt. Leng die nu aan met wat melk en laat die, terwijl je roert opwarmen. Als alles goed gaat, heb je nu een eenvoudige witte saus. Gooi er een handvol kaas bij, kruid met peper, zout en muskaatnoot. Dit is je saus, smeer er een tortilla mee in, leg er je champignongs op en strooi er wat fijngesneden peterselie over. Leg er een tweede tortilla op en zet het geheel een vijf à tien minuutjes in een voorverwarmde oven van 200 graden. De boel is klaar als je tortilla beginnen te kleuren. Snij in stukken als een pizza en je hebt weer een lekkere hap.

Is getekend: The Clumsy Chef