Op het vuur: Drie doordeweekse gangen

30 08 2009

Het is niet omdat het ‘werkensdag’ is, dat een mens niet gezellig en uitgebreid mag smikkelen. Niets mis met een culinaire verwenbeurt gewoon omdat je er zin in hebt. Gewoon zorgen dat er niet teveel afwas bij komt kijken, niets anderhalf uur in de oven moet en je houdt meer dan genoeg tijd over om te genieten van wat quality-time met de kids, een momentje alleen met een goed boek of een uitgebreide sessie bedgymnastiek. Je kan ook natuurlijk gewoon afstemmen op VT4, maar een mens is niet altijd even goed gek.

Enfin, genoeg rond de pot gedraaid, tijd om in de potten te graaien (sorry, wou deze buitenkans tot slechte woordspelletjes niet laten liggen).

Voorgerecht: gegrilde sardientjes sardientjes

Waarschijnlijk de eenvoudigste vis ter wereld. Gewoon inkepingen in maken, bestrooien met peper en zout en enkele minuutjes op een grill leggen. Serveren op enkele blaadjes sla met wat tomaten en brood. Ook lekker met een stukje citroen ernaast.

Hoofdgerecht: pasta met courgettepasta courgette

Neem 1 courgette per 2 personen, haal er de zaadjes uit en snij in blokjes. Bruin bakken in wat olijfolie en apart zetten.  Breng nu je pasta aan de kook. Stoof ondertussen een sjalotje en een gehakt teentje look in weinig olijfolie. Voeg een klein handje vol pijnboompitten toe en laat die bruin worden. Voer er vervolgens 2 ansjovisfilets aan toe, kruid met peper (zout heb je normaal niet nodig hiervoor) en dan kunnen de courgetteblokjes terug bij. Tenslotte een groot handvol fijngesneden basilicum en je hebt een lekkere saus voor bij de pasta. Afwerken met wat geraspte parmezan.

Dessert: vannille-ijs met ananas en muntananas

Neem een ananas, snij ‘m in stukken. Neem een handvol muntblaadjes en hak die ruw. Roer door elkaar met een lepel fijne suiker. Serveren met een bolleke crème.

Et voila: drie gangen in niet meer dan een kwartier tijd. Op restaurant draaien ze er u een fameuze kloot voor af, thuis gaat het een stuk sneller.





Op het vuur: Tuinvis met courgettes en couscous

17 08 2009

Behalve een keuken hebben we sinds kort ook een tuin! En aangezien die niet eens zo heel klein is, hebben we er zelfs een moestuin in gemaakt. Helaas zijn onze groene vingers al zo klunzig als Clumsy’s keukenstoten. Gevolg: een woekerende pompoenplant, 1 aubergine, 3 tomaten en vreemd gevormde radijsjes. Nu, geen paniek: de pompoenen zelf zien er smakelijk uit, die tomaten proberen we volgend jaar eens opnieuw en nu we weten hoeveel vruchten elke plant zo ongeveer draagt, kunnen we dat ook inplannen.

Wel goed gelukt: courgettes! Heerlijk groen en sappig. Gewoon fantastisch om tijdens het koken even de tuin in te stappen met een mesje en terug te keren met een verse courgette die meteen het eten in gaat. Onze twee courgetteplantjes zorgen er natuurlijk wel voor dat ons repertorium aan courgettereceptjes aangenaam wordt uitgebreid.

Ook plezant aan een tuin: je kan buiten eten. Maar nog veel plezanter: buiten koken! En niet zomaar bbq’en maar echt in den hof aan de stoof staan met het kampeermateriaal, 1 pot, 1 pan en een lepel. Zon aan, Duvel in glas en voetjes in het gras. Clumsy trekt erop uit!

17 aug 033

Nodig voor 2 buitenmensjes:

1 ui

2 teentjes look

1 blik tomaten

1 glas groentenbouillon

1 courgette

2 wortelen

150 gram zalmfilet

150 gram witvisfilet (wij gebruikten pangasiusfilet)

tiental garnalen

1 el Ras El Hanout (een Marokkaanse kruidenmengeling)

olijfolie

peper en zout

Voor de couscous:

couscous

water

boter

Snipper de ajuin en look. Schil de wortelen en snij ze in kleine stukjes. Doe hetzelfde met de courgettes. Het moet niet, maar ik doe er graag de pitjes uit. De vis snij je in dobbelsteentjes, de garnalen pel je als je er zin in hebt. Stoof de ui en look voorzichtig aan en doe er dan de Ras el Hanout, tomaten en de bouillon bij. Doe er ook de worteltjes bij, kruid met peper en zout, draai het vuur omhoog en laat inkoken. Zodra de saus wat dikker is, voeg er dan de courgettes bij en tenslotte de laatste vijf minuutjes de vis.

Ondertussen maak je de couscous: 1 glas water aan de kook brengen, de pot van het vuur halen, 1 glas couscous en een klontje boter toevoegen en vijf minuten laten wellen. Klaar is kees!





Op het vuur: scampi à la spyggie

11 08 2009

Laat mij eens iets vertellen over Wim: trotse papa van twee flinke dochters, eigenaar van een gezellig buikske (dixit zijn aanstaande vrouw, die ons waarschuwde voor de eerste kennismaking), actief in de muziekbusiness en vriendelijk genoeg om dit recept met ons te delen.

Een tijdje terug kwam hij te weten van het bestaan van deze blog, al dan niet toevallig tijdens het smakelijk verorberen van een dampend bord pasta afkomstig uit z’n bloedeigen keuken. Dat hij daar niet bepaald een kluns was, was al na de eerste hap duidelijk geweest. Maar toen bleek dat de toch wel voortreffelijke bolognaise niet z’n plat préferé was. “Wat dan wel?”, wilde de immer curiezig geneuzde  natuurlijk weten. Wel dames en heren: dit.

DSC01831

En voorwaar: dit is een toppertje! Een smeuïge pasta, ideaal voor een zomeravond na een lange fietstocht of wandeling. Uit respect voor de ontwerper dezes, heb ik het recept nagenoeg onveranderd gelaten. Alleen wat chili toegevoegd, maar dat is dus louter optioneel. Wim, aan jou het woord!

“Clumsy!

Eindelijk is het zover!!!

Ht receptje van ‘spyggies scampi’

Ingrediënten voor 2 personen:

20-tal gepelde reuze scampi’s (voor hongerige apen als jij, mag het wat meer zijn)

1 grote ajuin

2 teentjes knoflook

50 gr gerookte spekblokjes

een ferme scheut droge witte wijn (de rest van de fles maak je bij het eten soldaat)

1 klein blikje tomatenpuree

4 tros-tomaten

200 ml room

cayennepeper  (Clumsy zelf heeft er ook nog  een miniatuur snuif chilipoeder bij gedaan, nvdr)

een bosje verse dille

peper / zout

olijfolie

200 gr groene tagliatelli (zie opmerking van de scampi’s : reuzenverslinders…)

Hoe maak ik het klaar:

Snipper de look heel fijn, de ajuin grof en pel de tomaten (voor de leken: snij een klein ‘kruis’ in het vel aan de onderkant van de tomaat, dompel de tomaten 20 sec in kokend water en laat de tomaten afschrikken in koud water) en snij ze in kleine blokjes van 5mm op 5mm. Snipper de dille, hou enkele takjes over voor de garnituur.

Laat de tagliatelli ‘al dente’ koken terwijl je aan de scampi begint. Verhit ruim olijfolie in een wok voeg er de spekblokjes aan toe. Laat die op een hoog vuur krokant fruiten, zet daarna het vuur middelmatig en voeg er de gesnipperde look aan toe. Zorg dat de look niet verbrandt! Voeg er de scampi bij, kruid ze royaal met cayennepeper (en chilipoeder, nvdr) en laat ze in 1 minuut aan beide zijden roze bakken. De scampi moeten alleen een kleurtje krijgen, ze mogen nog niet gaar zijn! Haal de scampi terug uit de wok en zet apart. De look en het spek blijven dus in de pan! Voeg er de gesnipperde ui bij en laat die glazig worden. Voeg er een klein blikje tomatenpuree bij en laat die even mee fruiten. Blus dit alles met een flinke scheut witte wijn en laat voor de helft inkoken. Voeg er dan de scampi terug aan toe, en ook de tomatenstukjes. Doe er royaal dille bij en kruid af met peper en zout. Voeg er wat room bij en laat op een klein vuurtje pruttelen tot de sampi gaar zijn, tegen dan zijn de tomatenstukjes ook beetgaar. Schep een portie tagliatelli in een groot diep bord doe er een ferme ‘kwak’ van de scami-saus bovenop en werk af met enkele takjes dille. Smakelijk!”

 

PS: Dit is voorlopig de laatste pasta met scampi’s of zeevruchten… ’t Is hier anders altijd van tzelfde.





Op het vuur: lamskebabs met raïta

29 07 2009

Lammetjes  zijn zacht, smakelijk en makkelijk in de omgang. Vooraleer u me als de notoire geitenwollen sok die ik ben, verdenkt van illegale en wansmakelijke bestialiteiten: voorgaande omschrijving geldt enkel als culinair ijkpunt. Langzaam gebakken of gestoofd lamsvlees smelt in je mond als boter zo zacht en het is zo eenvoudig te bereiden dat zelfs de grootste kluns in de oven er iets van kan bakken.

Dit recept plukte ik uit een boek dat op een amechtige manier de lezer ervan probeert te overtuigen dat de Britse keuken niet de slechtste is ter wereld. Het kookboek doet dat aan de hand van de zo geroemde Londense multiculturaliteit en verdedigt de kleuren van de eilandkeuken met behulp van oerdegelijke Engelse bereidingen zoals curry’s, witloof, blini’s, mezze’s en raïta’s dus. Very British indeed…  We zullen het er maar op houden dat ze beter in de keuken van Mohammed, Rasjheed en Björn kijken dan de potten van Harry open te trekken…

Nu, dat kan allemaal geen kwaad. Dit recept, de culinaire versie van een pitta met vettige looksaus, valt best te pruimen. Nog twee tips om hiervan een toppertje te maken: zorg dat je een vers lammetje aan je degen rijgt en laat voldoende lang marineren. Anders kan je evengoed naar Achmed om de hoek gaan, die jongen moet uiteindelijk ook leven.

23 juni 026

 

Nodig voor 4 porties schaap op een stokske (Naar SYBIL KAPOOR, De beste recepten uit de mooiste wereldsteden, 2005)

Marinade:

1 ui

sap van 1 citroen

1 lepel korianderzaadjes, geroosterd en vermalen

olijfolie

peper

1 kg vlees van lamsbout, in blokjes van ongeveer 3 cm gesneden

Raïta:

3,75 dl Griekse yoghurt

1/2 komkommer, geschild, zaadjes uitgehaald en grof geraspt

fijngesneden muntblaadjes

zeezout en peper

Salade:

6 lenteuitjes

nog fijngesneden munt

fijngesneden sla

Pittabroodjes of fajita’s

Rasp voor de marinade de ui fijn, vermeng die met peper, zout, citroensap en de koriander en een scheutje olijfolie. Meng dit door het vlees en laat een nachtje marineren. Steek de dag erna het vlees op brochettes en rooster boven de bbq, grill of in de oven.

Meng ondertussen alle ingrediënten voor de raïta. Die eigenlijk een tzatziki is. Maar mieren neuken is niet fijn. Wil je ‘m echt goed: maak deze dan ook de avond op voorhand. En plet er nog een teentje look bij. Njamie.

Doe hetzelfde met de sla. Maar best niet de avond op voorhand. Tenzij je graag verlepte sla eet. Het is uiteindelijk een recept uit een Brits kookboek…

Verwarm de broodjes volgens de instructies en klaar is Moussa!





Op het vuur: Pittige pasta met zeevruchten

28 07 2009

Clumsy mag dan al terug in actie geschoten zijn, z’n legendarische luiheid laat hij nog lang niet achterwege. Luiheid die zich vertaalt in een redelijke kennis van moderne media, een uitgebreid weten van wat reilt en zeilt in het internationale medialandschap en een pijnlijke zitzweer.

Het is uit dat soort nietsnutterij dat soms prachtige pareltjes ontstaan, zoals deze schaamtelijk eenvoudige pasta. Sneller klaar dan Dixie Dansercoer die net thuiskomt bij het vrouwtje na zes maand tussen de sledehonden en net zo lekker als Megan Fox vorige nacht in mijn dromen. Niet zo lekker als in het echt dus, maar toch al redelijk cava voor de smaakpappillen. Een opwarmertje om er terug in te komen zoals ze zeggen.

23 juni 030

Nodig voor 1 luiwammes:

+/- 150 gram tagliatelle

1/2  sjalot

1 teentje look

chilipoeder naar smaak

1 potje zeevruchtenmengeling (die potjes mosselen, inktvis en garnalen in de frigo van uw buurtsupermarkt)

1 lepeltje tomatenpuree

100 ml room

kerstomaatjes

enkele blaadjes basilicum

Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking. Stoof ondertussen de fijngesneden sjalot en look in een pan. Voeg vervolgens de tomatenpuree, chilipoeder en de room toe en laat even pruttelen. Voeg tenslotte de zeevruchten toe gedurende enkele minuutjes. De saus over de pasta scheppen en afwerken met enkele in kwartjes gesneden kerstomaten en de gesnipperde basilicum. Smakelijk.





Langverwacht en veelbesproken: de terugkeer!

28 07 2009

Onze excuses. Echt waar. Het is er gewoon eventjes niet van gekomen. Een mens moet al eens een huis kopen, een appartement leeg halen, een huis volstompen, veranderen van job, de groententuin aanleggen, de kippen eten geven en rockster worden.

Maar het is genoeg geweest! Niet langer zullen we machteloos toezien op vrienden die nu al maandenlang hetzelfde potje stoofvlees maken. Op ons onbevlekt plechtig communiezieltje (het ligt nog ergens weg te rotten, dus dat komt wel snor) beloven we opnieuw op regelmatige basis de resultaten van onze keukenexploten te posten op deze blog. In een nieuw kleedje dan nog wel. En eens de nieuwe keuken er is, komt er misschien nog een specialleke aan.  Tot dan rest ons alleen jullie smakelijk leesplezier toe te wensen!

Is getekend: The Clumsy Chef & Mrs. Teaspoon





Bezocht: Stad Kortrijk

9 06 2009

Kortrijk ligt aan de zee!

Ik zie en hoor de draaiende ogen en hopeloze zuchten van West-Vlaamse lezers virtueel door mijn scherm priemen. Maar deze keer heeft het geografisch-niet-zo’n-groot-licht-Mrs. Teaspoon wel gelijk! Stad Kortrijk ligt aan de zee, meerbepaald in Oostende.

Na een dagje fietsen van de ene naar de andere Beaufort-bezienswaardigheid zoeken we voor onze 11-koppige groep schilders en kunstliefhebbers een plaats in een waaier van Oostendse horeca. Ondanks de crisis zitten de resto’s goed volgeladen en duurt de zoektocht langer dan verwacht. De voeten gaan steeds trager en plots staan we stil voor een ultrakorte menukaart. “Friet met mosselen? Iedereen akkoord?”

Om de kortheid van de menukaart te bewijzen.
Enkele weken na ons bezoek herinner ik ze nog prima.

Voorgerecht: Garnalen of Vissoep

Hoofdgerecht: Tong met friet, Mosselen met friet, Pladijs met friet, Pladijs met garnalen en friet of Steak met (met lookboter of champignons) en friet

Ariane: “Mosselen, met friet!”
Serveuse: “Er zijn geen mosselen”
Wim: “Duvel”
serveuse: “Hebben we niet, enkel Maes”
Michael: “Cola”
serveuse: “Hebben we niet, enkel limonade”

Na wat zoeken wat ze wél hebben in hun voorraadkasten wordt er wijn, water, steak en vis besteld… met friet. Het interieur is zalig fout. Net alsof je bij je grootmoeder in de living zit. De pot mayonaise staat vooraan in het restaurant en de serveuse schept gulle scheppen in kommetjes die ze al meteen op onze tafel komt zetten. De fles wijn krijgen we tesamen met de flesopener en een aantal glazen. Bestek wordt rondgedeeld zonder al teveel gène. De no nonsense mentaliteit is leuk en we kunnen er goed om lachen.

Ook het eten smaakt lekker en eerlijk. De steak is goed gebakken, de champignons vers en de frieten zijn dik. De mayonaise is hoogstwaarschijnlijk zelf gemaakt en valt bij onze devoslemmens-liefhebbers wat minder in de smaak. Volgens Wim kan je met deze mayonaise schilderen. Daar hebben de schilders onder ons meteen oren naar.

Recept om te schilderen met mayonaise:
Men neme een tube olieverf en ene kom mayonaise (liefst dus deze die hier op tafel werd gezet). Men menge de twee substanties onder elkaar. Men verkrijge een “verf” die kan gebruikt worden op waterbasis…

Eens buiten ligt de zee slechts enkele meters verder. Zo zie je maar, Kortrijk ligt aan de zee!