Op het vuur: Hamburgers, een instituut?

18 08 2008

Nu we het toch hebben over caloriebommen en Amerikanen, waarom dan niet meteen over hamburgers? Ik las onlangs in Ché (u weet wel, dat boekske dat u koopt ‘voor de artikels’ om vervolgens te beseffen dat de naaktfactor toch beduidend onder uw verwachtingen scoort en u alsnog de artikels gaat lezen) dat hamburgers een ondergewaardeerd Amerikaans instituut zijn. En dat een echte hamburger geen uitstaans heeft met wat ze bij McDo en collega’s verpatsen. Goed zo.

Ik heb iets tegen Amerikaanse instituten. Ze doen me iets te vaak denken aan fundamentele christenhonden en “In America, everything’s bigger ” (behalve het gemiddelde IQ) -toestanden. En aan scholen die iets willen doen voor de veiligheid van hun leerlingen door de leerkrachten wapens te laten dragen. (Echt waar, Dumfuckistan: ik heb de oplossing voor jullie problemen met vuurwapens: verbied ze) Nee, Amerika, niet mijn favoriete land.

Aan de andere kant: ze hebben ons ook mooie dingen geschonken. Wat zou de hedendaagse cinema zijn zonder Hollywood? Europa zonder landing in Normandië? Mijn (en die van vele andere mannen én vrouwen) fantasieën zonder Angelina Jolie? Juist ja, niet vet veel. Dus wil ik die hamburgers nog een kans geven. Vooral als ik er m’n eigen ding mee mag doen.

Dus Amerika: bedankt voor de burgers en Angelina. Hou het daarbij, gooi uw kernarsenaal overboord, doe gewoon en we worden allemaal dikke – no pun intented– vriendjes.

Recept:

Nodig: gehakt, sjalot, parmezaan, eieren, broodkruim, peper, zout, sla, tomaten, jonge kaas, mosterd, broodjes.

Ik heb voor dit recept het gehakt gemengd met een gesnipperd sjalotje, geraspte parmezaan, wat eieren, peper en zout en broodkruim.  Je kan hiermee doen wat je wil: champignons, gekookte worteltjes, geraspte courgette: go wild. Zorg er gewoon voor dat je iets kan fabriceren dat stevig blijft.

Bakken: je hebt hier opnieuw verschillende opties. Heb je een bbq of goede grill: gewoon daarop gooien en wachten. Geeft waarschijnlijk het beste resultaat. Wij hebben gekozen om de hamburgers eerst te koken in wat bouillon en te bakken in een pan. Zo zijn ze perfect doorbakken en sukkel je niet met aangebakken restjes. Je kan ze tenslotte ook gewoon bakken in een pan, maar dat is ietsje moeilijker en voor je het weet eindig je met gehavende burgers. Draai je hamburger sowieso maar 1 keer om. Zo krijg je het beste resultaat. Voor cheesburgers: als je de hamburger gedraaid hebt, leg er dan een plakje kaas op terwijl ie nog in de pan ligt. Zo smelt je kaas net genoeg voor je de burger naar binnen werkt.

Broodje: hierover zijn volledige bibliotheken volgeschreven. Mrs. Teaspoon zweert bij een lekker ouderwetse pistolet omdat zij haar hamburgers liefst heeft “zoals op de markt”. Anderen eisen een sesambroodje zoals in het frituur. Ik hou wel van zachte ovenbroodjes. Kies vooral zelf.

Groentjes: Hier geldt opnieuw de stelregel “kies vooral zelf”. Ik hou het zelf liefst zo simpel mogelijk: sla en tomaat. En omdat ik er zin in had: rucola en kerstomaatjes. Lekker verfijnd.

Saus: goede mosterd. Met bollekes in. Niets anders. Sorry.

Is getekend: The Clumsy Chef
Advertenties




Bezocht: Rock am Ring

10 06 2008

“Searching! Seek and destroy!”

Het mag dan misschien geen Shakespeare zijn, James Hetfield (van Metallica, jawohl) kreeg er zaterdagnacht op de Duitse Nürburgring toch losjes 100.000 schreeuwers mee op de hand. En op die handen zeilde ik richting podium toen een klein hongergevoel me overviel. Normaal gezien is dat in die omstandigheden altijd een reden tot paniek, de keuze tussen 4 frieten of een stuk verlepte pizza voor 5 euro draait nogal snel uit in het voordeel van de twee pintjes die diezelfde harde euro’s je opleveren. Niet zo in Duitsland. Voor vijf euro kan je op Rock am Ring namelijk je buikje rondeten aan deftig festivalvoedsel (lees: snel en economisch voor de winstmarge van de verkoper, veel, smakelijk en betaalbaar voor de tevredenheid van de eindgebruiker). Smakelijke braadworsten (1/2 meter lang), een bord met daarop gebakken aardappelen, een biefstuk en wat groentjes of een lekker broodje steak (nee, niet met een drooggebakken stuk karton maar met een lekker sappig stuk gemarineerd vlees); je hebt het er maar te kiezen. Maar de pièce de la résistance was toch de Riesenfrikandelle mit Bratkartoffeln: een uit de kluiten gewassen hamburger (we vermoeden er wat kaas, kruiden, paneermeel en vooral veel vlees en weinig hoeven, ingewanden en ogen in) geserveerd op een bedje van gebakken aardappelen en spek. Een culinaire revelatie naar festivalnormen. Warm, geen alles versmachtende klodder saus en voldoende calorierijk om een ganse nacht te gaan headbangen. Duitsers: ze kunnen er wat van! Hoort u, meneer Schueremans?

Recept: Riesenfrikandelle (bij benadering want ons Duits strekt bijlange na niet ver genoeg om het recept te vragen. Iemand een idee wat Riesen betekent?)

Nodig: gehakt, ei, kruiden, gruyèrekaas paneermeel

Gooi het gehakt, de kruiden, gruyerekaas en het ei bij elkaar en meng het tot een goedje. Maak er hamburgers van, haal effe door wat paneermeel en braad in een pan. Iets doet me vermoeden dat dit niet slecht kan zijn met gesnipperde groenten zoals ui of paprika.

Is getekend: The Clumsy Chef