Ik weet ook niet waar het precies gebeurd is, maar het heeft ongetwijfeld iets te maken met die mensen waar al eens naar wordt verwezen als geitenwollensokken of gezondheidsterroristen. Maar ergens onderweg tussen de seksuele revolutie en de beurscrash van 2008, is het gaan getuigen van slechte smaak om een lekker stuk vlees tussen de tanden te duwen. Wat nog niet eens zo lang geleden gold als een absolute topper, iets waar een goede zondag onmogelijk om heen kon, de crème de la crème van de gewone mensenkeuken – jawel, ik heb het over een lekker stevig, sappig en liefst nog wat voorzichtig bloedend stuk vlees – wordt nu steeds meer met een scheef oog bekeken. Ook door – en het doet me wat pijn om het te zeggen – ondergetekende. Steeds meer besluipt me een schuldgevoel ter grootte van een kleine natie als ik in de winkel mijn ogen laat glijden over de cote-àl’oskes, biefstukken en t-bones, genoegzaam geheten: het steviger werk.
Waarom toch? Sinds wanneer maak ik me zorgen om mijn ecologische voetafdruk? En als dat dan toch moet, waarom kies ik dan niet voor kangoeroe (er zijn er toch genoeg) of bison (laat stukken minder scheten dan een reguliere koe)? Nee, ik snap het niet goed meer. Om een of andere reden raak ik verontrust bij het vooruitzicht van een fantastische steak. En ik vind dat niet leuk. Dus eet ik vanavond in de Quick. Zoek zelf maar de logica uit.
Is getekend: The Clumsy Chef




Wat vond u ervan?