Op het vuur: Paling à la Normande

Kent u Rick Stein? Een ietwat pedante oudere man die al eens met een boot door Frankrijk vaart en overal z’n hondje mist dat op eerdere tripjes met de wagen wel mee kon. Tijdens die boottrip mijmert hij een stuk weg over hoe fijn het wel niet is, zo in la douce France waar iedereen rustig is en het eten zo fijn. De man houdt zich dan ook ver van de Place de l’étoile waar al die rustige Fransozen elkaar ei zo na naar het leven staan met hun rustig tuffende Renaultjes en vredig optrekkende Peugeots.

Ben ik trouwens de enige die de Franse keuken rijkelijk overroepen vindt? Echt waar, je moet eens proberen om op een gewone dag ergens in Frankrijk iets lekkers te vreten te krijgen zonder op je iPhone de dichtsbijzijnde handelaar in essentiële lichaamsdelen op te zoeken. Vettige worsten, grootkeukenprul, een schrijnend gebrek aan lekkere drank en door de band de vriendelijkste bediening die je vindt ter wereld indien je wereld zich beperkt tot voetbalcantines in donkere Engelse voorsteden.

Nu, het moet van ergens komen want terwijl ik in Franse wegrestaurants soms amper het verschil merk tussen het toilet en het buffet, loopt Rick Stein in één van z’n uitstapjes binnen in een truckstop waar ze deze paling serveren. Hij voldoet aan alle Clumsy vereisten voor een ideale maaltijd: vers materiaal, niet teveel potten of pannen en toch een gezellige hoek af. Wil je het zelf ook eens proberen, wacht dan niet meer te lang: de slangenvis is nog tot eind september in seizoen.

Genoeg voor 2 vingerlikkers:

- 2 palingen, gekuist en in stukken gesneden van ongeveer 3 à 4 centimeter

- 20 cl room

- Normandische cider (probeer goede te vinden, het is de moeite waard. Iemand uit uw uitgebreide kennissenkring kwam het laatste jaar wel eens in Normandië toch?)

- boter

- peterselie

- peper en zout

- visfond (Leve Magimix!)

- brood om te soppen

Zet een ruime pan op het vuur en smelt er de boter in. Bak de paling met wat peper en zout. Haal de paling na enkele minuutjes uit de pan en zet opzij. Giet een half glas cider in de pan en krab de restjes aangebakken paling los. Als de alcohol verdampt is giet je er de room en de visfond bij. Laat op een hoog vuur verder inkoken. Doe er tenslotte de paling terug bij om warm te worden en besprenkel ruim met verse fijngesneden peterselie. Serveren met brood om te soppen en een doekje voor de vingers want het is heerlijk smossen. Een licht slaatje met kappertjes, tomaatjes aangemaakt met wat olijfolie, peper, zout en ciderazijn maakt het plaatje compleet…

Op het vuur: Drie doordeweekse gangen

Het is niet omdat het ‘werkensdag’ is, dat een mens niet gezellig en uitgebreid mag smikkelen. Niets mis met een culinaire verwenbeurt gewoon omdat je er zin in hebt. Gewoon zorgen dat er niet teveel afwas bij komt kijken, niets anderhalf uur in de oven moet en je houdt meer dan genoeg tijd over om te genieten van wat quality-time met de kids, een momentje alleen met een goed boek of een uitgebreide sessie bedgymnastiek. Je kan ook natuurlijk gewoon afstemmen op VT4, maar een mens is niet altijd even goed gek.

Enfin, genoeg rond de pot gedraaid, tijd om in de potten te graaien (sorry, wou deze buitenkans tot slechte woordspelletjes niet laten liggen).

Voorgerecht: gegrilde sardientjes 

Waarschijnlijk de eenvoudigste vis ter wereld. Gewoon inkepingen in maken, bestrooien met peper en zout en enkele minuutjes op een grill leggen. Serveren op enkele blaadjes sla met wat tomaten en brood. Ook lekker met een stukje citroen ernaast.

Hoofdgerecht: pasta met courgette

Neem 1 courgette per 2 personen, haal er de zaadjes uit en snij in blokjes. Bruin bakken in wat olijfolie en apart zetten.  Breng nu je pasta aan de kook. Stoof ondertussen een sjalotje en een gehakt teentje look in weinig olijfolie. Voeg een klein handje vol pijnboompitten toe en laat die bruin worden. Voer er vervolgens 2 ansjovisfilets aan toe, kruid met peper (zout heb je normaal niet nodig hiervoor) en dan kunnen de courgetteblokjes terug bij. Tenslotte een groot handvol fijngesneden basilicum en je hebt een lekkere saus voor bij de pasta. Afwerken met wat geraspte parmezan.

Dessert: vannille-ijs met ananas en munt

Neem een ananas, snij ‘m in stukken. Neem een handvol muntblaadjes en hak die ruw. Roer door elkaar met een lepel fijne suiker. Serveren met een bolleke crème.

Et voila: drie gangen in niet meer dan een kwartier tijd. Op restaurant draaien ze er u een fameuze kloot voor af, thuis gaat het een stuk sneller.

Op het vuur: Tuinvis met courgettes en couscous

Behalve een keuken hebben we sinds kort ook een tuin! En aangezien die niet eens zo heel klein is, hebben we er zelfs een moestuin in gemaakt. Helaas zijn onze groene vingers al zo klunzig als Clumsy’s keukenstoten. Gevolg: een woekerende pompoenplant, 1 aubergine, 3 tomaten en vreemd gevormde radijsjes. Nu, geen paniek: de pompoenen zelf zien er smakelijk uit, die tomaten proberen we volgend jaar eens opnieuw en nu we weten hoeveel vruchten elke plant zo ongeveer draagt, kunnen we dat ook inplannen.

Wel goed gelukt: courgettes! Heerlijk groen en sappig. Gewoon fantastisch om tijdens het koken even de tuin in te stappen met een mesje en terug te keren met een verse courgette die meteen het eten in gaat. Onze twee courgetteplantjes zorgen er natuurlijk wel voor dat ons repertorium aan courgettereceptjes aangenaam wordt uitgebreid.

Ook plezant aan een tuin: je kan buiten eten. Maar nog veel plezanter: buiten koken! En niet zomaar bbq’en maar echt in den hof aan de stoof staan met het kampeermateriaal, 1 pot, 1 pan en een lepel. Zon aan, Duvel in glas en voetjes in het gras. Clumsy trekt erop uit!

Nodig voor 2 buitenmensjes:

1 ui

2 teentjes look

1 blik tomaten

1 glas groentenbouillon

1 courgette

2 wortelen

150 gram zalmfilet

150 gram witvisfilet (wij gebruikten pangasiusfilet)

tiental garnalen

1 el Ras El Hanout (een Marokkaanse kruidenmengeling)

olijfolie

peper en zout

Voor de couscous:

couscous

water

boter

Snipper de ajuin en look. Schil de wortelen en snij ze in kleine stukjes. Doe hetzelfde met de courgettes. Het moet niet, maar ik doe er graag de pitjes uit. De vis snij je in dobbelsteentjes, de garnalen pel je als je er zin in hebt. Stoof de ui en look voorzichtig aan en doe er dan de Ras el Hanout, tomaten en de bouillon bij. Doe er ook de worteltjes bij, kruid met peper en zout, draai het vuur omhoog en laat inkoken. Zodra de saus wat dikker is, voeg er dan de courgettes bij en tenslotte de laatste vijf minuutjes de vis.

Ondertussen maak je de couscous: 1 glas water aan de kook brengen, de pot van het vuur halen, 1 glas couscous en een klontje boter toevoegen en vijf minuten laten wellen. Klaar is kees!

Op het vuur: scampi à la spyggie

Laat mij eens iets vertellen over Wim: trotse papa van twee flinke dochters, eigenaar van een gezellig buikske (dixit zijn aanstaande vrouw, die ons waarschuwde voor de eerste kennismaking), actief in de muziekbusiness en vriendelijk genoeg om dit recept met ons te delen.

Een tijdje terug kwam hij te weten van het bestaan van deze blog, al dan niet toevallig tijdens het smakelijk verorberen van een dampend bord pasta afkomstig uit z’n bloedeigen keuken. Dat hij daar niet bepaald een kluns was, was al na de eerste hap duidelijk geweest. Maar toen bleek dat de toch wel voortreffelijke bolognaise niet z’n plat préferé was. “Wat dan wel?”, wilde de immer curiezig geneuzde  natuurlijk weten. Wel dames en heren: dit.

En voorwaar: dit is een toppertje! Een smeuïge pasta, ideaal voor een zomeravond na een lange fietstocht of wandeling. Uit respect voor de ontwerper dezes, heb ik het recept nagenoeg onveranderd gelaten. Alleen wat chili toegevoegd, maar dat is dus louter optioneel. Wim, aan jou het woord!

“Clumsy!

Eindelijk is het zover!!!

Ht receptje van ’spyggies scampi’

Ingrediënten voor 2 personen:

20-tal gepelde reuze scampi’s (voor hongerige apen als jij, mag het wat meer zijn)

1 grote ajuin

2 teentjes knoflook

50 gr gerookte spekblokjes

een ferme scheut droge witte wijn (de rest van de fles maak je bij het eten soldaat)

1 klein blikje tomatenpuree

4 tros-tomaten

200 ml room

cayennepeper  (Clumsy zelf heeft er ook nog  een miniatuur snuif chilipoeder bij gedaan, nvdr)

een bosje verse dille

peper / zout

olijfolie

200 gr groene tagliatelli (zie opmerking van de scampi’s : reuzenverslinders…)

Hoe maak ik het klaar:

Snipper de look heel fijn, de ajuin grof en pel de tomaten (voor de leken: snij een klein ‘kruis’ in het vel aan de onderkant van de tomaat, dompel de tomaten 20 sec in kokend water en laat de tomaten afschrikken in koud water) en snij ze in kleine blokjes van 5mm op 5mm. Snipper de dille, hou enkele takjes over voor de garnituur.

Laat de tagliatelli ‘al dente’ koken terwijl je aan de scampi begint. Verhit ruim olijfolie in een wok voeg er de spekblokjes aan toe. Laat die op een hoog vuur krokant fruiten, zet daarna het vuur middelmatig en voeg er de gesnipperde look aan toe. Zorg dat de look niet verbrandt! Voeg er de scampi bij, kruid ze royaal met cayennepeper (en chilipoeder, nvdr) en laat ze in 1 minuut aan beide zijden roze bakken. De scampi moeten alleen een kleurtje krijgen, ze mogen nog niet gaar zijn! Haal de scampi terug uit de wok en zet apart. De look en het spek blijven dus in de pan! Voeg er de gesnipperde ui bij en laat die glazig worden. Voeg er een klein blikje tomatenpuree bij en laat die even mee fruiten. Blus dit alles met een flinke scheut witte wijn en laat voor de helft inkoken. Voeg er dan de scampi terug aan toe, en ook de tomatenstukjes. Doe er royaal dille bij en kruid af met peper en zout. Voeg er wat room bij en laat op een klein vuurtje pruttelen tot de sampi gaar zijn, tegen dan zijn de tomatenstukjes ook beetgaar. Schep een portie tagliatelli in een groot diep bord doe er een ferme ‘kwak’ van de scami-saus bovenop en werk af met enkele takjes dille. Smakelijk!”

 

PS: Dit is voorlopig de laatste pasta met scampi’s of zeevruchten… ‘t Is hier anders altijd van tzelfde.

Op het vuur: lamskebabs met raïta

Lammetjes  zijn zacht, smakelijk en makkelijk in de omgang. Vooraleer u me als de notoire geitenwollen sok die ik ben, verdenkt van illegale en wansmakelijke bestialiteiten: voorgaande omschrijving geldt enkel als culinair ijkpunt. Langzaam gebakken of gestoofd lamsvlees smelt in je mond als boter zo zacht en het is zo eenvoudig te bereiden dat zelfs de grootste kluns in de oven er iets van kan bakken.

Dit recept plukte ik uit een boek dat op een amechtige manier de lezer ervan probeert te overtuigen dat de Britse keuken niet de slechtste is ter wereld. Het kookboek doet dat aan de hand van de zo geroemde Londense multiculturaliteit en verdedigt de kleuren van de eilandkeuken met behulp van oerdegelijke Engelse bereidingen zoals curry’s, witloof, blini’s, mezze’s en raïta’s dus. Very British indeed…  We zullen het er maar op houden dat ze beter in de keuken van Mohammed, Rasjheed en Björn kijken dan de potten van Harry open te trekken…

Nu, dat kan allemaal geen kwaad. Dit recept, de culinaire versie van een pitta met vettige looksaus, valt best te pruimen. Nog twee tips om hiervan een toppertje te maken: zorg dat je een vers lammetje aan je degen rijgt en laat voldoende lang marineren. Anders kan je evengoed naar Achmed om de hoek gaan, die jongen moet uiteindelijk ook leven.

 

Nodig voor 4 porties schaap op een stokske (Naar SYBIL KAPOOR, De beste recepten uit de mooiste wereldsteden, 2005)

Marinade:

1 ui

sap van 1 citroen

1 lepel korianderzaadjes, geroosterd en vermalen

olijfolie

peper

1 kg vlees van lamsbout, in blokjes van ongeveer 3 cm gesneden

Raïta:

3,75 dl Griekse yoghurt

1/2 komkommer, geschild, zaadjes uitgehaald en grof geraspt

fijngesneden muntblaadjes

zeezout en peper

Salade:

6 lenteuitjes

nog fijngesneden munt

fijngesneden sla

Pittabroodjes of fajita’s

Rasp voor de marinade de ui fijn, vermeng die met peper, zout, citroensap en de koriander en een scheutje olijfolie. Meng dit door het vlees en laat een nachtje marineren. Steek de dag erna het vlees op brochettes en rooster boven de bbq, grill of in de oven.

Meng ondertussen alle ingrediënten voor de raïta. Die eigenlijk een tzatziki is. Maar mieren neuken is niet fijn. Wil je ‘m echt goed: maak deze dan ook de avond op voorhand. En plet er nog een teentje look bij. Njamie.

Doe hetzelfde met de sla. Maar best niet de avond op voorhand. Tenzij je graag verlepte sla eet. Het is uiteindelijk een recept uit een Brits kookboek…

Verwarm de broodjes volgens de instructies en klaar is Moussa!

Op het vuur: Pittige pasta met zeevruchten

Clumsy mag dan al terug in actie geschoten zijn, z’n legendarische luiheid laat hij nog lang niet achterwege. Luiheid die zich vertaalt in een redelijke kennis van moderne media, een uitgebreid weten van wat reilt en zeilt in het internationale medialandschap en een pijnlijke zitzweer.

Het is uit dat soort nietsnutterij dat soms prachtige pareltjes ontstaan, zoals deze schaamtelijk eenvoudige pasta. Sneller klaar dan Dixie Dansercoer die net thuiskomt bij het vrouwtje na zes maand tussen de sledehonden en net zo lekker als Megan Fox vorige nacht in mijn dromen. Niet zo lekker als in het echt dus, maar toch al redelijk cava voor de smaakpappillen. Een opwarmertje om er terug in te komen zoals ze zeggen.

Nodig voor 1 luiwammes:

+/- 150 gram tagliatelle

1/2  sjalot

1 teentje look

chilipoeder naar smaak

1 potje zeevruchtenmengeling (die potjes mosselen, inktvis en garnalen in de frigo van uw buurtsupermarkt)

1 lepeltje tomatenpuree

100 ml room

kerstomaatjes

enkele blaadjes basilicum

Kook de pasta volgens de aanwijzingen op de verpakking. Stoof ondertussen de fijngesneden sjalot en look in een pan. Voeg vervolgens de tomatenpuree, chilipoeder en de room toe en laat even pruttelen. Voeg tenslotte de zeevruchten toe gedurende enkele minuutjes. De saus over de pasta scheppen en afwerken met enkele in kwartjes gesneden kerstomaten en de gesnipperde basilicum. Smakelijk.

Op het vuur: Risotto met zeevruchten

Eerst en vooral: een wreed gelukkig 2009 toegewenst, boordevol lekkers en met een goede gezondheid en meer van dieje zever. Goede voornemens van Clumsy? De meest voor de hand liggende is natuurlijk hier op een net iets regelmatiger basis het een en ander achterlaten. Nu, aangezien dat dat er toch niet van komt, laat ik het maar achterwege en schieten we meteen uit de startblokken voor 2009.

Op oudjaar stonden hier cocquilles op het menu. Gezien het aantal schelpen in de verpakking niet in verhouding stond met het aantal genodigden, had ik nog twee exemplaren over. En wat vond ik in de diepvries? De restanten van deze klepper, waarmee ik al sindsdien van plan was een risotto van te maken. 1+1 is 2, dus aten we zonet risotto met zeevruchten. Zo was onze frigo ook meteen leeg. Kwestie van het jaar goed te beginnen.

Recept voor twee diepvriesfretters:

150 gram arboriorijst

1 stengel selder

1 sjalotje

1 teentje look

visbouillon (in dit geval dus de overschot van de zarzuela)

Beetje witte wijn

zeevruchten (bij ons wat scampi’s en twee in kleine stukjes gesneden sint jacobsschelpen. Ook lekker: mosseltjes, inktvis, andere schelpen)

Handvol diepgevroren erwtjes (hadden we gewoon ook nog liggen)

Neem een ruime pan en stoof er de fijngehakte look, sjalot en selder in. Doe er vervolgens de rijst bij die je even bakt en vervolgens blust met een geut witte wijn. Giet er nu beetje bij beetje van de opgewarmde bouillon bij en laat die telkens helemaal al roerend intrekken vooraleer je een volgende lepel toevoegt. De rijst is klaar als hij beetgaar is. Bouillon tekort? Doe er dan gewoon wat warm water bij tot de rijst gaar is.

Kuis ondertussen je zeevruchten en bak apart. Gebruik je cocquilles: snij die dan rauw in kleine stukjes. Niet op voorhand bakken maar zo bij de rijst doen met de andere zeevruchten en schelpen. Afkruiden met peper en eventueel zout (de zeevruchten zijn normaal gezien op zich al zout genoeg) en warm eten. Smakelijk!

Op het vuur: Mijn stoofvlees, niet dat van uw mama, grootmoeder of suikertante. Het mijne!

De herfst is in het land. Half de bevolking loopt te niezen als een eland allergisch aan kerstmannen, de andere helft geniet van vallende blaadjes, kleurige wereld en heerlijke champignons. En Clumsy, wel, die smacht naar stoofpotten allerhande. En de spits wordt afgebeten door niets minder dan the one, the only, the original: stoofvlees!

De basis: vlees, vocht en bindmiddel. Voeg daarbij the secret ingredients (*duivelse lach*) en je bekomt een unieke schotel die generaties aanspreekt, perfect past bij lekkere frieten en je innerlijke mens wapent voor de kille avonden die ons nog te wachten staan. De geitenwollensokken melden zich zo aan.

 

Ik ben een redelijke cava mens, dus ik ben niet te bescheten om jullie mijn recept te geven. Vooral ook omdat ik er nog geen echt benul van heb of het een hit wordt. Het stoofvlees staat namelijk nu nog te pruttelen en wordt morgen geproefd door mijn goede vriend, Fré. En ook al kan je het tegendeel vermoeden, deze jongen is een moeilijke eter…

Gelukkig ken ik de brave knul al even en weet ik ook wat voor spek z’n bek lust. Het soort dat het beste haalt uit hop, gerst en water. Wink wink, notch notch. Nu, behalve een stevige pater, heb ik er ook mijn eigenste geheime ingrediënt in geflikkerd. Jawel. Oma’s overal ter wereld: be afraid! Be very afraid... Want ik heb speculaaspasta and I’m not afraid to use it!

Now let’s get cooking!

Nodig voor 2 hongerige baardapen: 500 gram stoofvlees, 1 ui, onbestemd aantal Westmalle Dubbels (een mens moet ook iets drinken voor/bij/na z’n eten), goei boter, bloem, 1 boterham besmeerd met goede mosterd, 2 laurierblaadjes, 4 kruidnagels, peper en een forse eetlepel speculaaspasta.

Recept: Laat de boter smelten op een zacht vuurtje en bak de ajuin glazig. Draai het vuur de hoogte in en bruin het stoofvlees. Als het vlees lekker bruin is, strooi er dan een lepel gladde bloem over, roer goed om en blus met 1 Westmalle. Ontkurk een tweede, schenk in met Liefde en geniet. Niet te lang want je wil de saus nu kruiden met wat laurier, kruidnagel en stevig wat peper. Als de boel goed pruttelt, leg er dan een boterham besmeerd met mosterd bij, draai het vuur laag, leg een deksel op de pan en laat op een laag vuur pruttelen terwijl je het af en toe omroert. Doe er – als je de tijd ervoor rijp vindt – nog een goede lepel speculaaspasta bij en laat nog een klein uurtje verder pruttelen. Draai het vuur uit en ga slapen. Morgen heb je fantastisch stoofvlees! En als je niet op let met die Westmalles, een kater op de koop toe… (Nu, de kater ben ik zeker van. De goedkeuring van mijn tafelgenoot daarentegen…)

Is getekend: The Clumsy Chef

Op het vuur: Honeymoon spaghetti

Ok, dames en heren, hier is ie! De numero uno, the number one, het neusje van de zalm, le plat préféré van onze keuken. Wij leerden het kennen via het derde boek van personal Jesus Jamie Oliver, Happy Days met The Naked Chef. Die knul leerde het op zijn beurt kennen op z’n (voel je ‘m komen?) huwelijksreis ergens in de buurt van Napels.

En ja, er zit dus een kreeft in. En mosselen, inktvis, scampi’s. Nee, niet goedkoop dus. But it makes girls go:

 Dus het is zeker de moeite waard om het te maken. Wegens financiële crisissen, de nog steeds ergens vaagweg bestaande hoop om ooit een echt stenen huis te bezitten en het feit dat goed diepgevroren ook niet slecht is, hebben we dit tot nu toe enkel met diepgevroren kreeft, scampi’s en inktvis gemaakt. Maar het is de ambitie om zodra we eens echt iets te vieren hebben, dit met puur verse ingrediënten te maken. Het is nu al met stip het lekkerste wat ooit uit onze oven rolde, en we mogen niet stoefen, maar dat wil ondertussen toch al wat zeggen. Dus haal die sok van onder de matras, en gaan met die banaan -eu, kreeft… Het is het echt waard!

 Recept voor 2 verliefde zieltjes: (JAMIE OLIVER, Happy Days met The Naked Chef, 2001)

1 gekookte kreeft, 2+1 dikke teen gehakte knoflook, 1 verse rode spaanse peper zonder zaadjes en fijn gesneden, 1 blik gepelde tomaten in blokjes, boter, olijfolie, 250 gram gekuiste mosselen, 100 gram inktvis in ringen, 100 gram gepelde scampi’s, 250 gram al dente gekookte spaghetti, 1 hand grof gehakte verse bladpeterselie en marjolein, 1 geklutst ei.

Begin met je kreeft: mep ‘m open, haal er al het vlees uit en scheur het in kleine stukjes. De schelpen sla je met een deegrol, hamer of wat dan ook fijn. Stoof in een pan 2/3 van de knoflook en de helft van je rode peper aan in wat olie. Als ze glazig zijn geworden, doe er dan de kreeftschalen bij en bak ze eventjes aan. Doe er het blik tomaten en een half glas water bij en draai het vuur laag. Laat de boel minstens een uur sudderen, kruid met peper en zout naar smaak en giet het dan door een fijne zeef en zet opzij.

Warm de oven voor op 180°. Laat in een pan wat boter smelten en fruit er de rest van de knoflook en peper in. Draai het vuur daarna hoog en voeg er de garnalen, inktvis en mosselen aan toe. Laat enkele minuten koken tot alle mosselen open zijn en gooi eventueel de ongeopende mosselen weg. Schep de pasta door de tomatensaus en zeevruchten zonder al te veel van het vocht ervan mee te nemen. Roer alles door elkaar en doe er de marjolein en peterselie bij.

Et maintenant, pour la piece de résistance: neem een ovenschaal en leg er een groot stuk ovenpapier op, twee keer zo groot als de ovenschaal. Leg de pasta in het midden en vouw het papier dubbel. Smeer de randen in met wat van het geklutste ei en plak het papier toe. Zet in de oven tot de stoom het pakket opblaast. Haal uit de oven, zet het voor de neus van je geliefde, scheur het pakje open en geniet! 

Is getekend: The Clumsy Chef

Op het vuur: pasta met calamares

Haha, hoera, jippie en jee! De Jamie-loze periode is achter de rug en man, hebben we dat gevierd! Met de fijne nazomer die we in september alsnog mochten genieten, kon Clumsy zich nog eventjes helemaal laten gaan met de Italiaanse gerechtjes die van Mijnheer Oliver een halfgod maakten a la casa Clumsy-Teaspoon. Zeevruchten a gogo dus, en daarvan wil ik er nog snel twee met jullie delen. Vandaag eentje voor als het relatief snel moet gaan en morgen iets voor de zondag. In het begin van de maand… Maar dat is voor morgen.

Vandaag wil ik het hebben over octopussy! Glibberige wezens die vooral gekend zijn als leveranciers van ouderwets schrijfgerief, hier beter bekend als jummie-er dan Evi Hanssen vóór ze zich liet vol steken door die nitwit. Je kan ze – ook in de Aldi, ja – kopen in de diepvries, maar ik daag jullie uit om ze eens vers aan te schaffen. Ze zijn bijlange na niet meer zo duur als je zou vermoeden en het resultaat is toch heel wat lekkerder. Nadeel: het is een gedoe. Heb je een echt goede visboer: vraag hem dan zelf de boel in ringetjes te snijden. Hou je van een uitdaging:

Voor de rest is dit het spreekwoordelijke stukje taart. Nog een tip om je inktvis nooit te doen mislukken: bak ze ofwel op een heel hoog of een heel laag vuur; anders worden ze zo smakelijk als een gekruide rubberen binnenband.

Recept: (naar: JAMIE OLIVER, Jamie’s Italy, 2005)

Nodig voor 4 disgenoten: 1 fijngesneden knol venkel (hou de groene topjes bij), 2 tenen knoflook in plakjes (of meer *grijns*), 2 theelepels geplette venkelzaadjes, een groot glas witte wijn (een tweede als je dorst hebt), 1verse spaanse peper zonder zaadjes en in reepjes gesneden, 4 inktvisjes in ringen gesneden en de tentakels op z’n geheel gehouden, pasta, zout, peper, olijfolie, bladpeterselie en limoenschil (die laatste twee had ik niet bij de hand en het ging best ook lekker)

Zorg ervoor dat je alle ingrediënten op voorhand hebt gesneden, dan kan je beginnen koken als een echt Piet, Jeroen of Jamie. Of Herwig, maar dat willen we niemand aandoen…

Zet een grote pan op het vuur en bak er de look, venkel en venkelzaadjes in wat olijfolie. Zijn ze glazig: draai het vuur dan ongemeen hoog en gooi er de wijn, spaanse peper en inktvis bij. Blijf roeren tot nog de helft van het vocht overblijft. Zet het vuur nu laag en laat de boel rustig sudderen terwijl je de pasta kookt.

Giet de pasta af maar bewaar een beetje van het water. Gooi de pasta en inktvis samen, roer het goed door een en proef gerust eens of de smaak goed zit. Werk af met het groen van je venkelknol en de peterselie. Als de boel te plakkerig is, kan je nog altijd een beetje van het kookvocht bij je pasta doen. Verdeel de nest over vier borden, doe er wat limoenschil over en serveren maar!